artikel

Bouwman

Geen categorie

Auteur: Arthur MacGillavry

 

Met het zelfvertrouwen van een prepuber keek hij mij aan en herhaalde hij wat ik ook militairen heb horen zeggen: “Je kan midden op straat ook onder de tram komen. Ben je evengoed morsdood.” Vanaf dat moment haalde ik diep adem om rustig na te denken. Begin ik nu over kansen? Als de mensheid kon omgaan met kansberekening zou er geen loterij meer bestaan. Begin ik over de duizenden ongevallen, die nog steeds jaarlijks plaats vinden in de bouw? Getallen zeggen niets, dus waar heb ik het over! Moet ik snedig opmerken dat het een heel eind lopen naar een tram is? Dit verlaagt me tot precies het type volwassene, waar prepubers de pest aan hebben. “Sja,” zeg ik dus “Da’s ook wel weer waar.”

 

Binnen in mij knaagt wat ik na zestig jaar nog aan geweten over heb. Als ik hem nu waarschuw, redt dit dan zijn leven over twintig jaar? Of beroof ik de maatschappij van een nuttige handwerksman waar we zo om verlegen zitten en die dan maar via de theoretische leerweg met tegenzin gaat leren bijstandsformulieren in te vullen?

 

Zelf zou ik geen bouwvakker worden. Voor geen geld. Wat mij als veiligheidskundige leidt zou mij verlammen als timmerman: Ik zie overal gevaar. Trouwens met mijn hoogtevrees krijg je mij de steiger niet op, zelfs niet als ‘ie aan alle voorschriften voldoet.

 

Dan bedenk ik mij hoe belangrijk het voor de samenleving is, als er mensen zijn, die vanuit welk gezichtspunt dan ook het gevaar onder ogen willen zien. Duikers, vissers, bouwvakkers, militairen, hoogspanningswerkers: allemaal hebben ze geleerd te leven met risico en angst te overwinnen. Geloof in een hiernamaals, voorbeschikking, Karma, noodlot of gewoon geloof in zichzelf? De oermens was nooit een flinke Cro Magnon geworden als hij voorzichtig was geweest. De geschiedenis is geschreven door de dapperen, watjes als ik komen er niet in voor.
 
Over zeven jaar staat daar Frank, vrij op een steiger te metselen. Als hij bukt tekent zich al een bouwvakkersdecollete af en hooggehakte blondines fluit hij waarderend na vanuit zijn hoge positie. Zijn weelderige haar wordt niet belemmerd door een helm en handschoenen draagt hij niet. Hij is tevreden.

 

Arthur MacGillavry is als medewerker en OR-lid verbonden aan de TU Delft. Daarnaast schrijft hij freelance voor verschillende publicaties van Kluwer.

Reageer op dit artikel