Arbo Online

De werkneemster in kwestie werkte als doktersassistente bij een huisartsenpost. Zij was al geruime tijd gedeeltelijk arbeidsongeschikt vanwege haar overgewicht, al verrichtte zij nog altijd voor 20 uur per week haar eigen werk, blijkens de uitspraak zelfs op stabiele wijze. De huisartsenpost voerde evenwel met zoveel woorden aan dat vanwege de ziekte en de daarmee gepaarde uitval van de werkneemster de rek eruit was bij de organisatie en bij de collega’s.

Uit de uitspraak blijkt verder dat de huisartsenpost externe re-integratie heeft nagelaten en dat met de werkneemster nooit is gesproken over de gestelde roostertechnische- en organisatorische problemen die het gevolg waren van haar ziekte Het is opvallend dat de kantonrechter overweegt morbide obesitas als een chronische ziekte te zien. Voor zover ik weet, is dit de eerste keer dat dit in een civielrechtelijke zaak gebeurt. In sociale zekerheidskwesties wordt al enige tijd morbide obesitas als chronische ziekte gekwalificeerd.

Ook de Commissie Gelijke Behandeling heeft inmiddels in een aantal zaken overwogen dat morbide obesitas een chronische ziekte is.

De conclusie van de kantonrechter dat de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte (Wgbhcz) van toepassing is, past dus in een breder gedragen opvatting.

Tweede vraag is of de kantonrechter de arbeidsovereenkomst ondanks het bestaan van wettelijke bescherming van chronisch zieken terecht ontbindt. De kantonrechter ontbindt vanwege — kort gezegd — een situatie die niet langer werkbaar is.

Dit standpunt is wat mij betreft echter niet zo goed verdedigbaar.

Niet betwist werd immers dat de werkneemster gedurende de 20-urige werkweek voldoende functioneerde en nog altijd probeerde terug te komen tot de oorspronkelijke fulltime uren waar zij recht op had. De Wgbhcz verbiedt niet het ontslag van een persoon die wegens chronische ziekte niet meer geschikt is voor wezenlijke vereisten van de functie. Dat lijkt hier echter niet aan de orde. Ook ontslag wegens veelvuldige uitval vanwege verschillende ziektevormen, is niet onmogelijk. Ook dat is hier echter niet aan de orde.

De Wgbhcz gebiedt werkgevers aan de andere kant doeltreffende aanpassingen te verrichten, tenzij dit een onevenredige belasting vormt. Het is echter zeer de vraag of hieraan in deze zaak is voldaan.

Hoewel ook de werkgever een onmiskenbaar en overigens ook wel invoelbaar belang heeft, ben ik van mening dat de wettelijke bescherming die de chronisch zieke werknemer geniet, in deze zaak uiteindelijk dient te prevaleren.

De kantonrechter had derhalve het verzoek tot ontbinding dienen af te wijzen. Door toe te wijzen, wordt de wettelijke bescherming van chronisch zieken (want daar is sprake van!) te veel uitgehold. Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar de toon is gezet.

Auteur: Michiel Koole, advocaat bij De Metz Advocaten.