artikel

Rsi door veel beeldschermwerk

Veilig werken

Bij bezoek aan clienten en bij (over)werk thuis gebruikt zij een door de werkgever beschikbaar gestelde laptop. Eind 1997 krijgt zij klachten aan haar arm, waarna zij in overleg met haar huisarts haar werkgever om vermindering van de werkdruk vraagt. Maar zij vindt geen gehoor. In maart 1998 valt zij uit met ernstige pijn en verkrampingen in nek, schouders, armen en handen. Later wordt rsi vastgesteld.

In december 2002 wordt de arbeidsovereenkomst beeindigd. De werkneemster claimt schadevergoeding wegens het tekortschieten van de werkgever in zijn zorgverplichting op grond van artikel 7:658 BW. De rechter stelt vast dat uit de medische rapportage blijkt dat de klachten van de vrouw door verschillende neurologen zijn aangeduid als passend bij een rsi-syndroom. Wat de werkgever daartegen inbrengt, snijdt naar het oordeel van de rechter geen hout.

Dat er in de bedoelde periode nog geen specifieke normen waren voor beeldschermwerk is onjuist. Het Besluit Beeldschermwerk is al op 31 december 1992 in werking getreden. De werkgever had al ruim voordat de vrouw in dienst trad, deze normen kunnen en moeten weten. De vrouw heeft gesteld dat zij dagelijks meer dan zes uur achter de computer zat. Uit de RI&E van februari 1999 – die toen pas voor het eerst werd opgesteld – blijkt dat dit in het bedrijf niet ongebruikelijk was. De hoge werkdruk kwam in diverse functioneringsgesprekken aan de orde, maar er werd niets aan gedaan.

Integendeel, de vrouw kreeg ruim anderhalf jaar lang een dubbelfunctie. De werkgever voert aan dat hij wel aan rsi-preventie heeft gedaan. Maar toen was het al veel te laat. Nog in februari 1999 heeft de arbodienst erop gewezen dat voorlichting niet ad hoc, maar structureel moest worden gegeven. Door dit alles heeft de werkgever zijn zorgverplichting geschonden. Of de vrouw nu al dan niet gepredisponeerd was om rsi-klachten te ontwikkelen en haar herstel daardoor wellicht is uitgebleven, maakt het oorzakelijke verband en daarmee de aansprakelijkheid van de werkgever niet anders.

Hij moet werknemers accepteren zoals ze zijn, met hun sterke en zwakke kanten. De werkgever heeft jaren van de sterke kanten van de vrouw geprofiteerd. Hij kan nu niet haar zwakke kanten gebruiken om zijn aansprakelijkheid te ontlopen. De verklaring voor recht op vergoeding van de schade wordt toegewezen. Dat de vrouw slechts kort bij het bedrijf heeft gewerkt, maakt dat niet anders. De kantonrechter stelt het voorschot op de schadevergoeding vast op 75.000 euro.

Reageer op dit artikel