artikel

Asbestose & roken

Geen categorie

De kantonrechter laat een deskundige vaststellen of de werknemer longkanker (asbestose) had en in hoeverre de ziekte aan het roken was te wijten. Net als eerder de longarts acht de deskundige zowel de asbestvezels als het roken de mogelijke oorzaken van de ziekte. Aan de hand van een rekenmodel concludeert hij dat er een kans is van 39 procent dat de longkanker door asbest is veroorzaakt.

 

De kantonrechter oordeelt dat de werkgever op grond van artikel 7:658 BW aansprakelijk is voor de geleden letselschade van de werknemer. Uit alles blijkt dat de werknemer op zijn werk is blootgesteld aan asbest en dat de werkgever geen maatregelen heeft genomen of voorzieningen heeft getroffen om de blootstelling tegen te gaan. Gezien de conclusie van de deskundige acht hij het echter onredelijk om de werkgever voor de volledige schade op te laten draaien. Hij oordeelt daarom dat slechts 39 procent van de gevorderde schade – smartengeld – voor vergoeding in aanmerking komt. Het resterende bedrag komt voor rekening van de inmiddels overleden werknemer.

 

Welke invloed heeft het eigen gedrag van de werknemer op de hoogte van de schadevergoeding?

 

Vaak wordt gedacht dat eigen schuld bij de vaststelling van de vergoeding geen enkele rol speelt.

 

Ten onrechte: alleen voor het aansprakelijkheidsvraagstuk maakt het niet uit of er sprake is van eigen schuld of niet. De werkgever heeft hoe dan ook niet aan zijn wettelijke zorgverplichting voldaan en is dus aansprakelijk, tenzij er sprake is van roekeloosheid of opzet van de kant van de werknemer. Maar bij het bepalen van de omvang van de schade houdt de rechter wel degelijk rekening met eigen gedragingen. Vooral wanneer de schade meerdere oorzaken heeft die niet allemaal tot het ongeval zijn te herleiden, kan dit de schadevergoeding van de werknemer in nadelige zin beinvloeden. In deze uitspraak zien we dat ook: de werkgever krijgt slechts 39 procent van de schade toegerekend. De rest van de schade heeft de werknemer aan zijn eigen gedrag te danken en wordt dus niet vergoed.

 

Kantonrechter Schiedam, 17 december 2002, JAR 2004/9

 

Reageer op dit artikel