artikel

Borrelpraat

Geen categorie

Nou was het net zo mooi duidelijk. Ik stuur ’s ochtends een man de bouwplaats op en hij komt er ’s avonds weer lopend af: bewezen lage risico’s. Ik stuur de man de volgende dag de bouwplaats op en hij komt er horizontaal af: typisch een geval van hoge risico’s. Ik noem het de Van Hoof-formule. Daar valt mee te werken. Geen gedoe meer over blootstelling maal effect maal kans! Nu komen ze van de SER weer met van die ingewikkelde afwegingen. Daar zitten nota bene jongens bij van het VNO en van het MKB! Ons MKB! Wat moet je daar mee in de praktijk. Als er een economie moet worden gered, dan moet er worden gewerkt. Dan is er geen tijd meer voor subtiele afwegingen. Als over vijf jaar mijn werf tegen de vlakte gaat, is er geen sprake meer van blootstelling aan gevaarlijke dampen gedurende veertig jaar. Dan is het einde oefening en wordt het werk overgenomen door hongerige Indiers of Chinezen die het woord kapitaal nog moeten leren spellen.

 

Wat nou, veiligheid. Veiligheid is een luxeproduct. Een frontsoldaat maakt zich alleen zorgen of ‘ie genoeg sigaretten bij zich heeft. Over kanker hoor je ‘m niet. Verminder het veiligheidsgevoel bij de bevolking en werknemers gaan vanzelf weer risico’s nemen: het werk gaat sneller en dat is weer goed voor de economie.

 

Tuurlijk is werk dodelijk. Leven is dodelijk, werk is leven! Je maakt een keuze, je leert een vak. Bij dat vak horen risico’s, daar kies je ook voor. Of je gaat naar het vmbo. Leer je niets. Logisch dat je dan de rottigste werkjes moet opknappen: eigen schuld, dikke bult. Nee hoor, het is ieders eigen keuze.

 

Na jaren van betutteling begint de overheid nu de ondernemer te begrijpen: als er ergens in de maatschappij mensen zijn die verdraaid goed weten waar hun verantwoordelijkheden liggen, dan zijn dat wel de ondernemers. Een fout en het kan gedaan zijn met de koopman. Natuurlijk werkt dat ook zo met arbo en milieu. Vertrouw ons maar, wij letten wel op. Geef ons maar doelvoorschriften en liever nog volledige vrijheid om het zelf te regelen. Wedden dat het goed gaat? Enne, die enkele keer dat het fout gaat: dat zijn vaak al niet-representatieve vertegenwoordigers van onze branche, dus die mogen ze best aanpakken. Trouwens, als de hemel naar beneden valt, hebben we allemaal een blauwe hoed.

 

Preventieve zorg voor veiligheid en welzijn van je medewerkers is uit. Als ze wat willen, dan komen ze maar onderhandelen. Niet allemaal tegelijk, dan krijgt niemand de aandacht die ‘ie verdient. Een voor een. Lopen ze maar even mee, als ik de hond uitlaat. We komen er best wel samen uit. Dus niet zoals die reclame van Nederpoort, waar zo’n werknemer de baas uitscheldt. Nou die zou een goeie aan me hebben!

 

Reageer op dit artikel