artikel

Hart voor mensen, oog voor cijfers

Geen categorie

Werkgevers die hun knopen tellen, gedragen zich dan ook als verzekeraars. De leidinggevenden zijn claimbeoordelaar en moeten kennis hebben van de ‘polisvoorwaarden’: de rechten, plichten en sancties voor werknemers en werkgevers uit het Burgerlijk Wetboek boek 7 artikel 629 en 658a. Ziekmeldingen beschouwen ze als een claim op betaald verzuim, die ze niet automatisch inwilligen maar eerst beoordelen. Die beoordeling gaat verder dan de traditionele verzuimbegeleiding. Organisaties werken met een re-integratieprotocol gericht op activeringsbevordering, in plaats van een verzuimreglement. Een leidinggevende en zijn zieke werknemer bespreken wat de laatste nog wel kan doen, in plaats van alleen maar te vragen wanneer hij weer aan het werk denkt te gaan. Iedereen in de organisatie weet inmiddels dat er een verschil bestaat tussen ziek zijn en arbeidsongeschikt zijn. Meer dan zeventig procent van de zieke medewerkers is ook gedeeltelijk belastbaar. Organisaties betalen voor deze belastbaarheid en willen er dus ook gebruik van maken. Daartoe kunnen zij ongeveer twee a drie procent van alle werkplekken geschikt maken voor mensen die tijdelijk hun eigen werk niet kunnen verrichten. Door systematisch de belangrijkste aspecten van de verzuimgevallen te behandelen, valt er veel te besparen (zie tabel 1).

 

Tabel 1. Claimbeoordeling, doelstellingen en besparingen

 

 

Calculerende organisaties doen niet alleen hun best om verzuim te voorkomen, maar ook om gedeeltelijk arbeidsgeschikte werknemers weer aan het werk te krijgen. De kosten van loondoorbetaling voor een langdurig zieke modale werknemer met een salaris van 27.000 euro lopen gedurende de eerste twee jaar op tot bijna 46.000 euro. Als het UWV deze, stel vijftigjarige, werknemer vervolgens voor 50 procent arbeidsgeschikt verklaart en recht geeft op een WGA-uitkering, dan kost dat de organisatie nog eens gedurende tien jaar een gedifferentieerde WGA-premie. De hoogte daarvan is direct afhankelijk van de benutting van het resterend arbeidsvermogen (zie tabel 2). Re-integreren komt niet alleen het inkomen van de werknemer ten goede, maar scheelt de organisatie ook nog eens tienduizenden euro’s WGA-lasten!

 

Tabel 2.WGA-uitkeringslasten gedurende tien jaar

 

 

 

Naast de klassieke verzuimparameters werken calculerende organisaties met activerende doelstellingen. Zo kan de directie zichzelf tot doel stellen om nihil boetes te krijgen van het UWV wegens onvoldoende re-integratie-inspanningen bij een WIA-aanvraag. Dat committeert haar aan het sociale en financiele belang van re-integratie van zieke werknemers, eventueel over de grenzen van de eigen organisatie. Het hoger leidinggevend kader kan zich een activeringsdoelstelling opleggen waarbij de claimbeoordelaar vaststelt dat bij tachtig procent van alle verzuimdagen geen sprake is van volledige arbeidsongeschiktheid, en dat de beschikbare arbeidscapaciteit voor negentig procent moet worden benut door medewerkers ander passend werk te laten verrichten. Lukt dat niet, dan registreert de werkgever deze niet-benutte uren als ‘betaald verlof ’.

 

Om werknemers te stimuleren om niet lichtvaardig te verzuimen, kunnen calculerende organisaties abstracte verzuimpercentages vertalen in herkenbare grootheden. Een procent verzuim kost een procent van de loonsom, een bedrag dat de ‘werkvloer’ bij elkaar moet verdienen. Daarvoor moeten de werknemers jaarlijks bijvoorbeeld 120 vrachtwagens of 300 bankstellen extra produceren en verkopen.

 

Samengevat zijn calculerende organisaties zich erg bewust van de kosten van arbeidsverzuim door ziekte en arbeidsongeschiktheid. Zij voeren een actief beleid om die kosten te sturen. Daarmee behoeden zij de werknemers voor inkomensverlies en de organisatie voor onnodige kosten. Zo hebben ze zowel hart voor mensen als oog voor cijfers.

 

Reageer op dit artikel