artikel

Podium RI&E’tje

RIE

Als er een ambacht is, waar de risico’s talrijk en veelsoortig zijn, dan is het wel de podiumkunst. Het kost daarom vrijwel geen moeite om naast de gebruikelijke belichtingsarmaturen en takelinstrumenten na gedegen observatie een behoorlijk stapeltje risico’s te verzamelen. Het balkonhekje kan wegens gammele constructie afbreken, waardoor een overgewichtige Julia haar Romeo dodelijk verplettert. Een stervende watervogel glijdt uit over een zweetplek, waardoor zij haar zwanenhals breekt. Een weesmeisje raakt half verlamd door dwarslaesie na een zaagincident, noem maar op!

 

En dan praat ik nog niet eens over de kans op beroepsziekten, zoals gehoorschade bij orkestleden en schizofrenie wegens het spelen van dubbelrollen. Het begint al bij het script: of het nou kleinkunst is of kunst met een groter ego, het gaat altijd over dingen die wij in het dagelijks leven trachten te vermijden. In plaats van een voorstelling over een burgergezin dat een avondje vredig zit te ganzenborden waarbij uiteindelijk Vader wint, worden wij geconfronteerd met drama en ellende. Emoties, Broederverraad, Zusterhaat, Doodslag of Hans Teeuwen! Het gaat dus hier wel over een stukje welzijn: mentale belasting voor zowel spelers als publiek! En daarbij komt dat geweld, ook gespeeld geweld, een ‘vlucht of vechtreactie’ teweegbrengt en dus stress.

 

Het zal u duidelijk zijn: mijn product werd een RI&E die klonk als een klok. Alles zat er in, tot en met het risico dat beledigd publiek tot agressie of terroristisch geweld zou overgaan. En ik mag zeggen dat het resultaat mij niet tegenviel: het plan van aanpak beslaat vijftig kantjes en vergt een investering van twee miljoen euro. Verder zijn drie opera’s, een stuk van Schindler en een cabaretvoorstelling afgelast wegens mogelijke belediging van zestien verschillende bevolkingsgroepen. Een goede basis, lijkt me, voor een Arbocatalogus Podiumkunsten.

 

Reageer op dit artikel