blog

Vakantieveiligheid

Geen categorie

In een trage colonne kruipen wij als processierupsen richting zuiden in overbeladen gezinsauto’s, op de hielen gezeten door een te krappe en benauwde kampeercocon, waarin voor ons echter geen metamorfose wacht. Een periode van extreme blootstelling aan elk denkbaar gevaar vangt aan. Zodra de file van stapvoets overgaat in galop hoeft er maar “dit” te gebeuren en de zaak zit op elkaar waardoor de eerste afvallers het strijdtoneel kunnen verlaten met een whiplash. Bij even pauzeren op een overvolle parkeerplek worden wij belaagd door zakkenrollers, Roemeense afpersers en medetoeristen, die net ook dat plaatsje hadden willen bezetten. Na voldoende blootstelling aan benzeen bij de brandstofvoorziening gaan wij verder om CO2, NOx en fijnstof ademend het begrip snelweg collectief belachelijk te maken.

 

Aangekomen op onze bestemming blijkt onze tijdelijke behuizing alleen goed te plaatsen te zijn na inspanningen die de NIOSH normen verre overstijgen en die worden gepleegd in lichaamshoudingen en kleding die voor deze werkzaamheden uitermate ongeschikt zijn. Ondertussen worden onze onbeschermde benen belaagd door met enge ziekten besmette teken en overschrijdt de blootstelling aan UV elke maat.

 

Waar wij gedurende het gehele jaar ons menu in de gaten houden om in blakende gezondheid de pensioengerechtigde leeftijd van (tegen die tijd) 70 te halen, verteren wij tijdens de vakantie de ene vette hap na de andere in de vorm van Franse friet en uit het verre vaderland geimporteerde frikandellen. Schaamteloos gaan wij ons te buiten aan passief nietsnutten of overdadig bewegen in een te heet klimaat. Uitdrogingsverschijnselen, onder- of overvoeding en ongebruikelijke gevaren zijn ons deel. Bij het bezichtigen van mooie vergezichten leunen wij tegen te ver doorgerotte borstweringen die ons, als puntje bij paaltje mocht komen, niet kunnen behoeden voor vallen van hoogte. Ongetrouwden of minder trouwen onder ons grijpen deze korte periode aan om zich te laten besmetten met levens- of liefdebedreigende infecties. En, uiteindelijk, halen wij de van oorsprong Mexicaanse griepvirussen het land in wanneer wij terugkeren uit meer besmette gebieden.

 

Om een lang verhaal nog wat langer te maken: ons veilige bestaan wordt gedurende drie weken hevig overhoop gehaald omdat we opeens allerlei dingen gaan doen waar wij ons de rest van het jaar wijselijk verre van houden. Ambtenaren metselen aan hun ruine in Frankrijk terwijl metselaars gaan bergbeklimmen en raften. Gevolg is, dat het jaargemiddelde van blootstelling aan risico’s in drie weken extreem wordt verhoogd. En waarom?

 

Misschien hebben wij het wel nodig: Risico’s trotseren en gevaar lopen. Ons miljoenen jaren oude zenuwstelsel eist zo nu en dan een vlucht- of vechtsituatie. Gevaarloos leven is saai en lijkt daardoor kort. Daarom willen wij de beperkte vakantietijd vullen met veel ervaring, zodat ze langer lijkt. Veiligheid is saai. Daarom is de veiligheidskundige evenals de arbeidshygienist een saaie, frustrerende en soms zelfs castrerende zijksnor.  Daarom wil zelfs ik op vakantie. Om van mijn vak verlost te zijn. Om wat te beleven….

 

Auteur: Arthur Mac Gillavry

 

Arthur Mac Gillavry is als medewerker en OR-lid verbonden aan de TU Delft. Daarnaast schrijft hij freelance voor verschillende publicaties van Kluwer.

Reageer op dit artikel