blog

Respect

Geen categorie

Een vrouwelijke collega had een tas met niet-afgerekende levensmiddelen afgenomen van een jeugdige medelander. Even later kwamen zijn kameraden alsnog de tas opeisen. Daarbij hadden zij de collega krachtig in de buik geschopt. Wat mij trof was de vrolijkheid waarmee zij hiervan verslag deed. Ik zou hier anders mee zijn omgegaan. Ondanks (of dankzij?) haar gebrek aan respect had zij blijkbaar een leidinggevende functie, want even later had ze het over een ‘caissiere A’ wier contract zij niet had verlengd omdat ze te oud was geworden. “Voor haar twee jongere. Jammer, maar ik moest wel, want anders zou ik het merken in mijn bonus.” Zo gaat dat dus bij die kruidenier.

Respect

 

Ondertussen las ik in een achtergelaten krant over een aantal laborantes dat arbeidsongeschikt was geworden na langdurige blootstelling aan een schimmel tijdens hun werk. Door juridisch getouwtrek hadden ze veertien jaar moeten wachten op de toekenning van een schadevergoeding. Ik zat mij voor te stellen wat dit betekend moet hebben voor hun leefsituatie.

 

Het herinnerde mij aan een schilder die een zolder moest witten. Door lekkages hadden zich steeds weer vochtvlekken gevormd en dat moest nu maar eens afgelopen zijn. Daarom had hij een witte verf meegekregen die eigenlijk bedoeld is voor wegbelijning. Tijdens het werk was hij onwel geworden en van de zoldertrap gevallen. Nadat hij was afgevoerd had zijn werkgever meteen de blikken verf verwijderd. De schilder is maanden ziek geweest, geterroriseerd door de arbo-arts en uiteindelijk ontslagen. Hij heeft nooit kunnen bewijzen dat hij door het gebruik van een verkeerde soort verf onwel was geworden.

 

Als arbo- en milieuadviseur vind ik het normaal dat onze universiteit alles doet om arbeidsrisico’s te elimineren. Niet alleen uit eigenbelang, maar ook uit respect voor de werknemers. Buiten heerst echter een andere realiteit. Het is de volle strijd om het bestaan, waar het nog steeds gaat om eten of gegeten worden. Waar bazen op de kleintjes letten en juristen strijd voeren om elke euro.

 

Arthur Mac Gillavry is als medewerker verbonden aan de TU Delft. Daarnaast schrijft hij freelance voor verschillende publicaties van Kluwer.

Reageer op dit artikel