blog

Arbo in het buitenland

Geen categorie

Ons land is maar zo’n 150 bij 300 kilometer en daarmee heb je net genoeg ruimte om met een vliegtuig van de grond te komen. En dan ben je er al, in het buitenland bedoel ik. Opvallend aan het buitenland is vooral de taal.

Arbo in het buitenland

 

Om onduidelijke redenen heeft men er in het algemeen in het buitenland voor gekozen een andere taal te spreken. Dat is natuurlijk bijzonder onpraktisch. Vooral als je eens met een lokale buitenlander van gedachten wilt wisselen. Gelukkig is hiervoor een oplossing gevonden. Om communicatieproblemen te voorkomen, zijn er handige boekjes verkrijgbaar met de titel: Wat en Hoe in het buitenlands.

 

Het beroep van buitenlandcorrespondent heeft bij mij altijd exotische en romantische associaties opgeroepen. Ik besloot mij daarom, ten dienste van u, de lezer, tijdelijk deze rol aan te meten. Dat viel tegen!

 

Ik dacht u een verslag van een belangwekkend interview met een paar typisch buitenlandse werkers te kunnen aanbieden maar helaas moet ik u teleurstellen. De noeste werkers aldaar bleken het woord ‘arbo’ niet eens te kennen. ‘RIE’ was ook al geen bekende daar en toen ik het over psychosociale belasting wilde gaan hebben werd de sfeer zelfs ronduit dreigend.

 

Achteraf bezien bestaat de mogelijkheid dat in de vertaling naar ‘psycho tax’ enkele nuances verloren zijn gegaan. Maar ook een begrip als werkstress leverde problemen op. Zij bleken alleen het begrip ‘geen werk stress’ te kennen. De arbeidsvoorwaarden lagen er ook anders. Variabele werktijden bleken de norm. Er werd gewerkt van zonsopgang tot zonsondergang, varierend per seizoen dus. Het uurloon was ook niet slecht, behalve dan dat je er een week voor moest werken.

 

Het is moeilijk in dat buitenland over de Nederlandse arbeidscultuur te praten. Er bestaat, zo zou je kunnen zeggen, een cultuurkloof. Men begrijpt ons eigenlijk niet. Zo bestaat er geen enkel begrip voor het feit dat wij vaak gebukt gaan onder het gevoel niet klaar te zijn als we om half vijf naar huis gaan. En dat het niet meevalt tussen al die drukke weekenden en vakanties je werk af te krijgen. Of dat wij het heel erg vinden als ze niet aardig tegen ons doen op het werk. Zelfs verschrikkelijke omstandigheden als het moeten zitten op een stoel zonder verstelbare armleuningen kon niet op enige sympathie rekenen.

 

Toch heb ik wel een paar dingen geleerd en kan ik u uit mijn buitenlandse ervaringen misschien nog enige wijsheid meegeven. Word nooit buitenlandcorrespondent, dat levert bovenmatige psychosociale werkstressoverbelastingsprobleemklachten op. En vergeet die boekjes: Wat en Hoe in Arboland is alleen in Nederland bruikbaar.

Reageer op dit artikel