blog

Gezond tot je 67e, ook mentaal?

Gezond werken

Na de verlichting en het socialisme ontstond het beginsel van solidariteit: Rijk met Arm, Sterk met Zwak, Jong met Oud en Gezond met Ziek. Wie sterk was buitte zijn kracht niet uit maar hielp de zwakke. Wie gezond was, begreep dat ook hij wel eens ziek kon worden en droeg dus bij aan de zorg voor wie de pech had om ziek te zijn. Wie rucksichstlos het recht van de sterkste koos noemde zich fascist.

 

Na de val van de Muur en de boze grote broer van het socialisme vloeide langzamerhand steeds meer solidariteit weg uit de wetgeving. Rijk, Ondernemend en Modaal liepen te hoop tegen de bijstand, de WAO en de WW, waardoor nu Arm, maar ook Onfortuinlijk Ondernemend en Modaal bij ziekte of werkeloosheid in de problemen komen. Tegelijkertijd ontstond ook de overtuiging van de maakbaarheid: ieder kind kan naar de universiteit, iedereen kan succesvol zijn en je blijft gezond als je gezond leeft. Opnieuw heeft wie ziek is het aan zichzelf te wijten!

 

Nu we, volgens Donner gedwongen door tekort aan arbeidskrachten, tot ons 67e door moeten werken is een goede gezondheid essentieel, immers, de gemiddelde werknemer kan het zich niet meer veroorloven om als hij uitgeput is eerder te stoppen en de WIA biedt nauwelijks soelaas. Dit maakt dat gezondheidsmanagent een sleutelwoord wordt bij de bedrijfsvoering.

 

De baas zal immers geen jongeren kunnen aannemen, maar voort moeten met oudjes, die toch echt sleets gaan worden! Nee, niet de Opperbankdirecteur, die met een stijf been nog gemakkelijk zijn dienstauto in kan, niet het Staatshoofd, dat op haar 70e nog steeds bewonderenswaardig overeind blijft, maar de industriele varkensslachter, de buschauffeur, de leraar in een achterstandsschool en de bouwvakker. Uiteindelijk zal het bedrijf de vergrijzing moeten betalen als er geen mogelijkheid meer is om alles boven de 63 gemakkelijk te lozen. Het FNV zal immers geen vakbond zijn als ze aan de verhoging van de pensioenleeftijd geen ontslagverbod voor zestigplussers eist. Gezondheidsmanagement in de breedste zin wordt dus levensnoodzaak voor het bedrijfsleven en niet alleen op fysiek gebied.

 

Want met het klimmen der jaren verdwijnt ook de mentale vitaliteit. Oudjes leren moeilijker, houden vast aan traditie en verzetten zich tegen nieuw beleid. Ook al ben je  ondertussen, ik noem maar wat, Minister van Sociale Zaken, dan nog zul je op je zestigste niet ontkomen aan  inflexibiliteit bij crisisberaad, vasthouden aan oude stokpaardjes zoals verhoging van de AOW leeftijd, onwrikbare standpunten en onvermogen om je aan te passen aan nieuwe situaties, zoals toenemende werkeloosheid bij starters en jongere werkelozen in de kracht van hun leven. Management van Mentale Gezondheid wordt dus de nieuwe trend. Iedere 55+ er een Nintendo Braintrainer?

Reageer op dit artikel