blog

Hoe verkoop je een boodschap?

Gezond werken

Er zijn virologen die zeggen dat het allemaal reuze meevalt. De inzet is een belang van 35 miljard euro bij de fabrikanten van Tamiflu en andere griepremmers. En dat klopt dan weer met andere reclame-specialisten. Het is de farmaceutische industrie verboden om reclame te maken voor geneesmiddelen. En dus maken ze reclame voor de bijbehorende ziekten en gebreken. Ook zo’n last van brandend maagzuur? Ga naar www-enzovoort en doe de test. Wel drieduizend vrouwen dit en 200 meisjes dat en dan volgt al snel het woord kanker en vervolgens de oplossing: iedereen een prik. Pak mee die winst! In elk geval is het een geslaagde hype, gebaseerd op angst. Of veronderstelde angst. Of gebaseerd op de veronderstelling bij de journalisten dat ze angst kunnen opwekken. En daarmee aandacht kunnen opwekken.

 

De vraag is nu: is bangmakerij alleen gezond en nuttig voor de farmaceutische industrie? Of is het ook gezond en nuttig voor de mensen? En hoe doen wij dat in ons vak? Voorlichting over gezondheid is in de meeste bedrijven heel gewoon. Maar hoe doe je dat? Volg je de hype over de griep dan ligt het voor de hand om op angst te sturen. En ja hoor, ze zijn er volop: de affiches met gebroken armen, hoofdletsels, humoristisch uitgebeelde cartoons van vallende werknemers, te dikke mensen die niet meer uit hun stoel kunnen: wie niet oppast is gezien!

 

Eigenlijk mallotig, want het is allang bekend dat angst niet werkt. Uiteraard zijn er daarom veel rationeel denkende preventiemedewerkers  die geloven dat werknemers beschikken over een gezond verstand. Overtuiging lijkt voor hen de oplossing. Je ziet het aan de muren in het bedrijf. Bijvoorbeeld in de kantine: neem liever een broodje tomaat dan een kroket met mosterd want van daar word je te dik van. Redelijk toch? Maar denk je dat het werkt? Reclame-specialisten niet! Ook niet als je je redelijke boodschappen aanvult met goede documentatie op intranet.

 

Het lijkt al beter om in te spelen op routines. Met “geheime”opdrachten. Bijvoorbeeld door  bij de lift voetafdrukken op de grond te plakken die naar de trap leiden. En een vrolijk vlaggetje op de broodjes tomaat. Maar helaas. Volgens de reclame-specialisten zijn je klanten zelfs daar te dom voor. Wat zijn we volgens hen allemaal toch eigenlijk primitief! In de reclame is allang bedacht dat de woorden “voordeel”, “gratis” en “korting” tovermiddelen zijn. En dan liefst met voorbeeld-modellen. Zoals een plaatje van een vitale jonge man (liefst een vrouw of een dier) met de tekst: ga met korting op de fitness-school! Dat is al beter.

 

Maar ergens loopt het toch mis. Je geeft de mensen een beeld van hoe ze  zouden moeten zijn. Maar lang niet iedereen is jong, vitaal, vrouw of dier. En voorzover dat wel het geval is is je reclame ook overbodig. De mensen zijn anders. En misschien moet de voorlichting ook wel anders. Ik zelf heb, maar dat weet u inmiddels wel, de neiging om niet zozeer te sturen op boodschappen voor de mensen maar op een positieve dialoog met de mensen. Zo ga ik binnenkort met 500 werknemers in groepjes aan de slag aan de hand van de opdracht: maak zelf een analyse van wat je zelf kan doen om de komende vijf jaar gezond en met plezier aan de slag te zijn. De hype rond de Mexicaanse griep brengt me op het idee om de mensen te vragen over zichzelf een persbericht en een affiche te maken. Je verkoopt geen boodschappen aan mensen, je verkoopt mensen aan zichzelf.

 

Vincent Vrooland is freelance publicist

vrooland@xs4all.nl

Reageer op dit artikel