blog

De volwassen arbeidsrelatie

Gezond werken

Goedemiddag, ik zoek mevrouw Diana Dubbeldooier.

De volwassen arbeidsrelatie

Dat kan, wie mag ik zeggen dat er is?

Frits Zorgeloos, de arbocoordinator van de branchevereniging. Ik zoek voorbeeldprojecten voor de branchevereniging en mij is verteld dat zij een welhaast perfect arboproject heeft geleid.

Ja, dat kan kloppen, derde deur links en dan even hard fluiten, dan komt ze vanzelf.

Hard fluiten?

Mevrouw Diana Dubbeldooier spreekt geen Nederlands. Ik zal u een tolk meegeven.

Kners, kners, klop klop.

TokTok?

Ik geloof dat er niemand komt?

Hoezo, zegt de tolk, u heeft haar toch gehoord?

Ik hoorde alleen: Toktok?

Dat is mevrouw Dubbeldooier, de fabrieksmanager.

Maar ik hoorde een kip…

Diana Dubbeldooier is ook een kip, hoezo?

En dat arboproject dan?

Wat is daarmee? Zelden zo’n goed project gezien. Wacht, daar is ze. Diana, wat ziet u er stralend uit! Die meneer hier wil wat weten over uw arboproject.

Dat is leuk. En meneer Frits is een mens. Interessant! Brand maar los met uw vragen, kakelde Diana.

Eh, hm, wat is de essentie van uw arboproject?

De volwassen arbeidsrelatie. Ja, dat is de kern.

Maar u bent toch een kip?

Nou en, zie ik er uit als een kuiken? Kijk, allemaal volwassen meiden, en lekker aan de leg. En ze doen waar ze goed in zijn. Met hart en ziel, sinds een tijdje. We zijn bevlogen en vitaal! En productief! Eitje?

Hoe heeft u dat bereikt?

Simpel. Communicatie is de kern van elk goed arboproject. Er was nogal rumoer over onze nauwe kistjes, maar iedereen kakelde door elkaar en zo begreep niemand er wat van. Dat veranderde toen ik uit mijn kistje ontsnapte en zo tijdelijk een vrije uitloop had. Legde meteen m’n eerste dubbeldooier. En dat viel op. Zowel bij mijn soortgenoten als bij de boer.

En toen?

Ik heb hem en mijn medekippen meteen de waarheid gezegd. Wij zijn als werkneemsters de kracht van deze fabriek. Maar we werden uitermate onvolwassen behandeld. Al ons werk werd precies voorgeschreven. Twee stappen vooruit en eten. Twee stappen achteruit: poepen. En dan: eieren leggen tussen voer en poep. En elke week een productiviteitsmeting en eenmaal per dag een vitaliteitsinjectie. Ons werd niets gevraagd. Terwijl we zoveel beter konden. Iedereen greep zijn kans. Meer regelruimte, vrije uitloop in het kader van het nieuwe werken, meer sociaal contact, en geen metingen en injecties meer. Vrijheid voor onze ambities! Iedereen legt nu dubbeldooiers. Eitje!

En waarom denkt u dat uw project een voorbeeld is voor onze fabrieken en kantoren?

Omdat bij jullie de werknemers nog precies moeten doen wat de baas zegt en hebben afgeleerd zelf na te denken. Arbobeleid is alleen nodig bij een onvolwassen arbeidsrelatie, omdat werknemers zelf niet mogen of durven nadenken over hun werk.

 

Vincent Vrooland is arbeid- en organisatieadviseur

vrooland@xs4all.nl

Reageer op dit artikel