blog

Van PAGO naar PMO?

Gezond werken

Het artikel “PMO leidt tot verhoogde gezondheid” herinnert mij eraan dat het bedrijf waar ik een jaar of tien geleden werkte, het plan had opgevat om eens een serieus PAGO op te zetten: een Periodiek Arbeidsgeneeskundig Onderzoek.

Van PAGO naar PMO?

Nu werd er al iets gedaan voor werknemers met een specifiek arbeidsrisico als werken in een lawaaiige omgeving, maar een massaal onderzoek naar algemene gezondheidskenmerken, zoals bloeddruk, cholesterol en een hartfilmpje, was daar nog nooit vertoond. Overigens: ‘periodiek’ is het daarna nooit geworden.

Als veiligheidskundige bij de toenmalige arbodienst was ik meteen enthousiast, niet alleen omwille van de gezondheid van de medewerkers, maar vooral omdat ik, als geboren hypochonder,  graag gratis gerust wou worden gesteld over mijn eigen gezondheidssituatie. Opgewekt liet ik mij dus bloed aftappen. Ik plaste vrolijk in een bekertje en ging vol goede moed op de onderzoektafel liggen om mijn bloeddruk te laten meten en mijn hart te laten filmen.

Een paar dagen later mocht ik al de bedrijfsarts  bezoeken, die mij vriendelijk vertelde dat ik mij absoluut geen zorgen hoefde te maken, dat er in de verste verte geen reden tot ongerustheid was, dat er vele anderen eenzelfde symptoom vertonen, dat velen van hen waarschijnlijk honderd zullen worden, maar dat ik misschien het beste toch even naar de huisarts kon gaan omdat ik ‘konijnenoortjes’ had op mijn ECG.

Nou had ik in mijn spiegelbeeld nooit de aanleg tot konijnenoortjes ontwaard. Wel las ik mijn zoon van drie regelmatig voor uit Nijntje® en gaf ik hem vaak advies bij de het spelen met de blokkendoos. Dit hielp mij echter geenszins om iets te begrijpen van een ingewikkeld verhaal over konijnenoortjes,  blokken en bundeltakken. Reden genoeg om mij verontrust  onder te dompelen in de miljoenenmolen van de medische industrie en mij aan alle kanten te laten doorlichten, opmeten en scannen.

Het begon bij de huisarts die enige onhartelijke opmerkingen maakte over mijn medische  collega van de arbodienst, via een heuse cardioloog tot aan de “Soin Intensif” in een Frans streekziekenhuis, aan het eind van een vroegtijdig afgebroken vakantie. Het bleek allemaal loos alarm, maar door al die onderzoeken was ik danig in paniek geraakt: zoveel zorg voor een onnozel afwijkinkje waar je honderd mee kon worden was immers overkill, tenzij er toch een ernstiger waarheid onder schuilging.

Achteraf gezien heeft een portie goedbedoelde medische preventie mij en het bedrijf dus aardig wat gekost aan verzuim, zorgpenningen en kopzorgen. Het is daarom ook nu, met een ultramodern Preventief Medisch Onderzoek, geen slecht idee om zorgvuldig om te gaan met wat je voor een paar kwartjes allemaal kunt meten.  Door nieuwe meetmethoden kan er nog meer worden ontdekt, maar het idee dat ze bol staan van de hoge bloeddruk en al hun aderen vol ‘soft plaque’ zitten, kan sommige werknemers wellicht aansporen tot gezonder gedrag maar anderen een paniekaanval bezorgen.

Arthur Mac Gillavry is veiligheidskundige bij TU Delft en heeft ondertussen de eerbiedwaardige leeftijd van 60 overleefd. Hij doet ‘min of meer’ mee aan het health programma van zijn huidige baas.

Reageer op dit artikel