blog

Grenzen

Gezond werken

Keulen. Kerels die in het voorbijgaan de kont van onbekende vrouwen betasten. Of erger. Walgelijk.

Grenzen

Natuurlijk is het walgelijk, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar het is niet nieuw. Laten we nou niet net doen alsof het nooit eerder is voorgekomen. Op straat, thuis of op het werk.

Geile collega

Jazeker, ook op het werk. Hoeveel vrouwen hebben er geen last van een steeds geiler wordende collega? Berichtjes, een zwoele blik of langslopen en even iets zeggen over haar figuur. Of haar nieuwe jurk. Commentaar, zonder dat iemand het hoort uiteraard. Subtiel voor de omgeving, maar ultiem bedreigend voor de dame in kwestie. Gebeurt het nog steeds? Ja, natuurlijk.
Dagelijks.

Borsten

Zo is het alweer wat jaartjes geleden: de deur van mijn kantoorkamer zwaaide open en daar stond ze. “Zo kan het niet langer”, schreeuwde ze. Haar collega hield maar niet op en had dit keer weinig geraffineerd zelfs haar borsten aangeraakt. Tijdens het langslopen. Ze was al heel wat gewend van hem, maar dit keer was hij te ver gegaan. Dit kon toch niet. En dat vond ik ook. Dus werd de knul in kwestie opgeroepen voor een gesprek. “Vertel, wat is er aan de hand?”
Hij wist eerst van niets. Zo erg was het allemaal niet. “Zij maakte ook wel vunzige opmerkingen en droeg altijd van die uitdagende kleren. Dat moet je niet doen als je met mannen werkt”, was zijn armzalige commentaar.

Grenzen

En zo vervagen de grenzen dus. De grenzen van acceptatie. De eigenlijke grens is duidelijk: blijf met je poten van iemand anders af. Stop met die kwetsende opmerkingen in het voorbijgaan. Richt je begerige blik op je eigen vrouw. En klopt het zaad op de deur? Pak dan zelf maar een tissue. Viezerik.

Haalt het iets uit dat ik dit nu opschrijf? Helpt het om er een column aan te wijden? Ik help het jullie hopen.

 

Jeroen Riemeijer | HR-consultant, voormalig columnist Volkskrant Banen

Reageer op dit artikel