blog

Rotte eieren gooien, levensgevaarlijk!

Gezond werken

Sommige krantenberichten prikkelen de fantasie. Dit was er zo een: “Betogers gooien rotte eieren naar de politie”. Intrigerend. Geen gewone eieren. Rotte eieren.

Rotte eieren gooien, levensgevaarlijk!

Volgens Google duurt het minstens vijf weken voor eieren rotte eieren zijn. Zes weken voor de demonstratie is er dus geen ei meer te krijgen in de stad. Doos na doos wordt meegenomen naar huis. “Nee Jochem, zet je fiets maar tegen de schutting, papa heeft het schuurtje nodig.”

Op de dag van de waarheid laadt de betoger de rotte eieren in zijn bakfiets en rijdt heeeeel voorzichtig naar het strijdtoneel. Vloekend over elke drempel en oneffenheid, want voor je het weet barst de stinkbom in je eigen gezicht, in plaats van in de tronie van die vermaledijde politiemensen.

Gevaren in de voorbereidingsfase

Als scenariodenker zie ik ook wel wat gevaren in de voorbereidingsfase. De beroemde stank van rotte eieren wordt veroorzaakt door waterstofsulfide of H2S. Deze stof is nog intrigerender dan het nieuwsbericht. Want de geur van waterstofsulfide zal iedereen herkennen. Maar het bijzondere is dat, als de concentratie hoger wordt, je die stof helemaal niet meer ruikt.

> LEES OOK: Risicodenken met een duidelijk scenario

En dan is het gevaarlijk: je ademhaling versnelt, je longen raken beschadigd en, ook heel bijzonder, je verliest het gevoel voor gevaar. Geen goed moment voor een zonnige blik op het leven, want binnen enkele minuten kun je het bewustzijn verliezen en overlijden.

Mand onder stelling, alle rotte eieren stuk

Stel dus dat er tijdens de voorbereidingen in het schuurtje van onze betoger iets misgaat. Dat hij bijvoorbeeld na het schilderen van de spandoeken een ligstoel uit het schuurtje wil pakken om even in het zonnetje uit te rusten. De stoel ligt hoog op een wankele stelling en ja hoor, daar gaat de hele santenkraam. Man onder de stelling. Alle eieren stuk. Dan begint het gedonder.

Net als veel gassen is waterstofsulfide zwaarder dan lucht. Dus als een sluipmoordenaar stroomt het langs de gebroken eierschalen en verspreidt het zich over de grond, precies in de ademzone van de door de stelling geketende betoger. De man denkt nog heel optimistisch dat hij mazzel heeft dat de stelling niet op zijn hoofd is gekomen. Maar dan krijgt hij hoofdpijn, gaan zijn ogen prikken, begint hij oppervlakkig te hijgen en raakt hij uiteindelijk bewusteloos, happend naar zuurstof.

> TIP: Bekijk de veelgestelde vragen over adembescherming in de PBMwijzer

En down gaat ook de redder in de nood

En zoals dat vaak bij waterstofsulfide gaat, wordt het drama nog erger. Een nietsvermoedende voorbijganger, misschien zelfs zoon Jochem, ziet de
chaos en schiet in de reddingsmodus. “Papa, hou vol, ik kom eraan.” Bij het betreden van de schuur wacht hem hetzelfde lot als dat van de betoger en down gaat onze Jochem. Dit scenario komt vaak voor. Twee, drie slachtoffers, voordat iemand de reddingsdrang kan weerstaan.

> LEES OOK: Drie doden bij drama in mestsilo

Pleidooi voor bronaanpak: houd het bij tomaten

Bezorgd fronsend lees ik de krant. Ik hoop dat de betogers bij de voorbereiding H2S-alarmen droegen, zoals dit ook gebeurt in bedrijven die te maken hebben met rottingsprocessen (mest, waterzuivering, olie en gas) of met kunstmatig geproduceerde waterstofsulfide (textielindustrie).

Ook hier pleit ik voor bronaanpak: houd het bij tomaten. Of luister naar je moeder: niet met eten gooien.

Tamara Onos | arbeidshygiënist bij Auxilium HSE. Blogt over de pracht en problemen van werk op www.tamaraonos.nl.

Reageer op dit artikel