nieuws

Zo gaat het nu met Richard de Kovel (interview)

Gezond werken

Nog even terug. In mijn introducerende column schreef ik over incident KVM12-0845 van 27 april 2012 en de manier waarop ik daarmee ben omgegaan. Om kort te gaan: dat was zeker conform procedures, met de juiste conclusies en daaraan gekoppelde maatregelen. Oplossingsgericht, nogal analytisch, zakelijk. Empathisch? Mwahh, niet om trots op te zijn.

Zo gaat het nu met Richard de Kovel (interview)

Drie, vier weken na het incident was de zaak voor mij wel zo’n beetje opgelost. We gingen weer over tot de orde van de dag. Wij wel, maar voor Richard de Kovel nog bij lange na niet.

Richard de Kovel, steigerbouwer, kwam op de locatie Rijnmond Energy Centrale met zijn been klem te zitten tussen de dissel van een ladderwagen en de heftruck. Rijnmond Energy is inmiddels failliet, het ongevalsrapport gearchiveerd. Maar Richard wordt nog elke dag herinnerd aan 27 april 2012, de dag dat zijn leven ingrijpend veranderde.

> LEES OOK de blog: Hoe gaat het nu eigenlijk met Richard?

Zomaar ineens op bezoek bij Richard de Kovel

Wat mij betreft was het tijd om maar eens terug te keren naar Richard de Kovel om te horen hoe het hem de afgelopen jaren na het ongeval is vergaan. Dus ben ik zomaar ineens op bezoek in de door groen omsloten eengezinswoning in Spijkenisse, onder de rook van Rotterdam. Bij Richard, zijn partner Marie Louise en zijn zoon Giovanni. Ruim zeven jaar na zijn ongeval bij Rijnmond Energy Centrale.

De ontvangst is hartelijk. Op mijn vraag hoe het gaat komt een “Gezien de omstandigheden, goed”. Oh? Gezien de omstandigheden? In mijn onwetendheid en naïviteit was ik er als een soort vanzelfsprekendheid vanuit gegaan dat de naweeën van iets aan je been altijd wel weer gefikst kunnen worden. In ieder geval dat de eventuele schade ‘wel mee zou vallen’.

Dat is dus niet zo. En daarmee is de toon gezet. Ik sta weer met beide benen op de grond, iets wat voor Richard de Kovel helemaal niet zo vanzelfsprekend meer is! Zijn rechteronderbeen ziet er anders uit. Afwijkende hoek en een wat ‘hangende’ voet waarvan hij de voorkant niet meer kan optillen. Het is mij duidelijk dat je daar lang niet meer alles mee kunt doen.

Wat gebeurde er na het ongeval op 27 april 2012?

Het eerste wat ik deed wanneer ik bijkwam na weer een operatie was onder het laken kijken of mijn been er nog aan zat

Richard: “Zeven weken Erasmus Ziekenhuis met vier operaties. In het ziekenhuis vertelden ze mij dat ze hun uiterste best zouden doen om mijn been te behouden. Natuurlijk schrok ik daar enorm van, maar de situatie was wel gelijk duidelijk. Dit was serieus mis! Het eerste wat ik deed wanneer ik bijkwam na weer een operatie was onder het laken kijken of mijn been er nog aan zat. Gelukkig was dat steeds het geval. Na het Erasmus ben ik voor tien weken verhuisd naar het revalidatiecentrum in Rotterdam. Al die tijd reed mijn partner iedere dag heen en weer vanuit Steenbergen om mij een hart onder de riem te steken.”

Na die tien weken volgen nog eens twee operaties, waarmee de teller op zes komt binnen een half jaar. Intensieve fysiotherapie, ijzeren discipline en een strenge behandelend arts – “Ik moest weer leren lopen!” – zorgen ervoor dat hij ruim een jaar later voorzichtig lopend zonder krukken in het ziekenhuis zijn arts onder ogen komt.

> LEES OOK: Een arbeidsongeval melden, zo doet u dat

Zo gaat het nu met Richard de Kovel (interview)

Re-integratietraject en herstel met horten en stoten

Mei 2013, dertien maanden na dato, staat Richard de Kovel voor het eerst weer op zijn werk. Een ijzeren plaat in zijn been en een EVO (enkel-voetorthese, ook wel onderbeenspalk) houden zijn onderbeen wat rechter onder zijn knie en verbeteren de stabiliteit. De re-integratie kan beginnen. Op de heftruck.

Het re-integratietraject en het verdere herstel gaan met horten en stoten. Richard valt in de loop van 2013 nog eens tien maanden uit door aan het ongeval gerelateerde klachten. In 2017 krijgt hij last van steken in zijn onderbeen: verklevingen. Tijdens een zevende operatie wordt om die reden de nog aanwezig plaat uit zijn onderbeen verwijderd.

Nooit meer dezelfde worden als voor het ongeval

Sorry dat ik het zo zeg, maar ik ben inderdaad sneller op mijn pik getrapt. Ik ben veranderd, het heeft veel met me gedaan

“Vorig jaar zomer heb ik voor het eerst weer een korte broek aan gehad. Kan je tegen littekens?” vraagt hij, en trekt zijn rechter broekspijp omhoog. De sporen van medisch ingrijpen zijn goed zichtbaar. Buiten dat is zijn rechterbeen duidelijk waarneembaar dunner dan links. “Volgende week heb ik weer een afspraak bij de sportschool. Daar ga ik onder medische begeleiding kijken of ik nog wat meer kracht in dat been kan ontwikkelen.”

Ik vraag aan zoon Giovanni wat er voor hem na het ongeval is veranderd. “Wat ik het meeste mis is het voetballen met mijn vader. En daarna iets wat we beiden heel leuk vonden: samen eindeloos shoppen. Mijn vader kan niet, nu nog steeds niet, al te lang lopen. Een uitstapje naar de Efteling gaat niet zonder rolstoel.” Verder merkt Giovanni op dat pa sinds het ongeval nogal prikkelbaar is. Richard: “Sorry dat ik het zo zeg, maar ik ben inderdaad sneller op mijn pik getrapt. Ik ben veranderd, het heeft veel met me gedaan. En ik heb het er een tijd behoorlijk moeilijk mee gehad, tegen het depressieve aan. Ik realiseer me dat ik nooit meer dezelfde word als wie ik was voor het ongeval.”

> LEES OOK: Met aanvalsplan arbeidsongevallen aanpakken

Nooit meer op een steiger, dat doet nog elke dag pijn

Ik had zo’n mooi vak! Steigers bouwen was mijn lust en mijn leven! Dat gaat nu niet meer, dat is voor altijd voorbij

Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden is het leven van Richard de Kovel van het ene op het andere moment veranderd. Was het een moment van onachtzaamheid, een kwestie van ‘even snel iets doen’? Of meer een reflex om juist een ongeval te voorkomen? Zoals zo vaak bij incidenten zal het ook hier om een combinatie van oorzaken gaan. Feit is dat een oergezonde man met onbeperkte bewegingsvrijheid is veranderd in een – zeker positief denkend en met plezier in het leven – mens met een beperking die bepalend is voor wat hij wel en niet kan doen.

> TIP: DOWNLOAD de gratis whitepaper Top 5 Ongevallen op het werk

Richard: “Ik had zo’n mooi vak! Steigers bouwen was mijn lust en mijn leven! Dat gaat nu niet meer. Dat is voor altijd voorbij. Nooit meer op een steiger van 80 meter hoogte en in alle vroegte genieten van de opkomende zon boven Rotterdam. Dat doet nog elke dag pijn!”

Daarom vindt hij het belangrijk dat anderen zijn verhaal horen en lezen. “Als het ook maar iets bijdraagt aan het voorkomen van ongevallen en menselijk leed, dan ben ik blij dat ik daaraan mee kan werken”.

Rudolf van Doorn | voormalig CEO van Bilfinger Industrial Services Nl/Be

 

> TIP: Meer over arbeidsongevallen, incidenten en veiligheidscultuur tijdens de nieuwe Nyenrode collegereeks Nieuwe perspectieven op veiligheid

Zo gaat het nu met Richard de Kovel (interview)

Reageer op dit artikel