blog

En toen was het stil

Persoonlijke beschermingsmiddelen

Dit keer gaan er stemmen op om het politie-uniform aan te pakken. Het is mij nooit zo opgevallen, maar men praat plots over een modderfiguur. Bedankt.

Er wordt gesproken over slappe kragen, weinig taille en een verkeerde snit. De heroiek moet terug. Het zal.

 

Ik had ooit de politie nodig voor een niet eens zo onbeduidend voorval, bij mij voor de deur. Het was een zonnige zondagmiddag. Wat toenmalige buurkinderen waren klaar met het bekrijten van de stoep en hadden het voorzien op ons konijn. Knabbel werd ongevraagd uit zijn hok getrokken en het jonge gepeupel deed verwoede pogingen het beestje in de benzinetank van mijn auto te proppen. 

 

Een redelijk onverwacht tijdverdrijf voor een tienjarige. Het diertje vond dat geen goed idee en stribbelde ongenadig tegen. Begrijpelijk. Omdat de buren het leed wel konden waarderen en ik mij moest inhouden om de daders niet langzaam te verzuipen in de achter ons huis gelegen sloot, beriep ik mij op hulp van 112.  En die kwam. Ik vergeet die entree nooit meer. Eerlijk gezegd droom ik er nog wel eens van, in een ondeugende bui.

 

Een half uur na mijn belletje verscheen er een motoragent. Je verwacht dan dat stoere. Zo’n breedgeschouderde boerenjongen met handen als kolenschoppen en een nek van gewapend beton. Een afgekeurde marinier. Zoiets. Je let dan niet op een afhangende kraag of dat er knieen in de broek zitten.

Ik niet tenminste.

 

Maar zoiets stapte helemaal niet van de motorfiets. Je kent die filmpjes wel die in slow motion worden afgespeeld, om iets langer van het schoons te kunnen genieten.  De werkelijkheid is nog mooier, geloof me.

 

De helm ging af, het lange haar werd sierlijk door elkaar geschud. Ineens was het stil op straat. Doodstil. De aanwezige vaders werden plots weer mannen, borstkas fier vooruit. Buurvrouwen kenden hun plaats en traden ongevraagd terug. Voor mij stond een ranke, welgevormde, blonde, kordate stoot: de politievrouw. Geen idee wat ze aan had. Slechts mijmerend dat dat jammer was.

 

Weet je, die kinderen moeten ook spelen en toevallig hadden zij het op ons konijn voorzien. Maar dat geeft toch niks. Ben je gek! Die ouders? Prima mensen.

Koffie?

Reageer op dit artikel