blog

Vakantiecolumn (of het geheim van niet loslaten)

Veilig werken

De aquagymjuffrouw staat oefeningen met een hoog Omroep MAX-gehalte voor te doen op de rand van het zwembad. Naast haar weelderige figuur wordt mijn aandacht getrokken door de gettoblaster, die via een verlengsnoer is aangesloten op een stopcontact in het machinehok. Overal nattigheid en dus kans op een aardige opdonder. Ik kan me niet bedwingen om even in het machinehok te gluren of er ergens een aardlekschakelaar te bekennen is. Jawel, maar niet voor die groep. Ik probeer in mijn brein een toepasselijke Franstalige waarschuwing te formuleren. Voortaan woordenboek meenemen.

Vakantiecolumn (of het geheim van niet loslaten)

 

Om te voorkomen dat ik de hele camping langs ga om alle risico’s, zoals het alom aanwezige asbest, struikel- en valgevaar te gaan inventariseren, koop ik een Nederlandse ochtendkrant. Dit blad maakt weliswaar overvloedig gebruik van schreeuwerige koppen, maar is wel in Zuid Frankrijk verkrijgbaar op de dag van uitgifte. Dat vind ik belangrijk. Om met de Stones te spreken: Who needs yesterday’s papers!

 

Een arische Noor schiet op een eiland 69 mensen overhoop. Geen ‘allochtonen’, maar Noren van een politieke partij waar hij het niet mee eens is. Hij blijft leven om zijn daad toe te kunnen lichten. Met een tevreden glimlach laat hij zich afvoeren. We kunnen dit niet afdoen als een daad van een ontoerekeningsvatbare gek: het ligt anders. Deze misdaad is het product van een logische redenering gevolgd door consequent handelen. Hij heeft de daad bij het woord gevoegd. De waanzin zit in een populistische overtuiging, die door bepaalde politici zo ongenuanceerd mogelijk wordt geuit. Klare taal, noemt de krant het. Als je dan maar rechtlijnig genoeg bent en gewetenloos, kom je tot een dergelijke daad. Wie werkelijk iets aan deze waanzin wil doen, moet een simpel veiligheidkundig principe toepassen: bronaanpak. Ditmaal op het gebied van meningsvorming.

 

Een ander bericht: een vakbond vond het toch wel sneu dat werknemers die het rookverbod in een aardappelmeelfabriek hadden overtreden, op staande voet waren ontslagen. Ik dacht terug aan een ontmoeting in Centrum 45: een psychiatrische inrichting in Oegstgeest voor Post Traumatic Stress Syndrome- slachtoffers van oorlogsgeweld. Donnie was een kleine ‘Indischman’ die een stofexplosie in een soortgelijke fabriek had overleefd. In de vuurzee die na de knal was ontstaan, was hij meer dan dertig meter op een donkere vlek afgerend: een openstaande nooduitgang. Al op de brancard was zijn lichaam tot dubbele omvang opgezwollen en jaren later zag hij er nog steeds verschrikkelijk uit: geen haar, geen neus, geen oren, kromme vingers waarmee hij ternauwernood een sjekkie kon draaien. Hij zat overigens niet in Centrum 45 door dit ongeluk, maar omdat zijn grote broer van twaalf in zijn armen was gestorven na een onmenselijke bestraffing in een Jappenkamp. Wie weet wat een stofexplosie kan aanrichten, plengt geen krokodillentranen bij een duidelijke sanctie.

 

Ten slotte: natuurlijk moeten we wat doen aan onze overdadige arbo-regelgeving en het pamperen van onze werknemers, anders overleven we nooit de concurrentie van de lagelonenlanden. Neem nou die fabrieken waar sport- en merkkleding wordt gemaakt voor de Europese markt. Logisch dat we daar niet tegenop kunnen als we onze werknemers zo veel betalen en in de watten leggen. In Cambodja gaat het allemaal veel gemakkelijker. En als blijkt dat werknemers bij honderden tijdens het werk in elkaar zakken, dan wordt er niets gedaan aan de hitte en de dampen van tolueen en ander lekkers, maar krijgen ze een maaltijd aangeboden. Vast ook nog op die giftige werkplek!

 

Kortom, met een dikke krant hoeft een veiligheidskundige zich op vakantie niet te vervelen.

 

Arthur Mac Gillavry is als medewerker verbonden aan de TU Delft. Daarnaast schrijft hij freelance voor verschillende publicaties van Kluwer.

Reageer op dit artikel