blog

Globale arbo

Veilig werken

Al maandenlang proberen politici en vermeende euro-deskundigen ons duidelijk te maken waarom ‘Europa’ en verdere globalisering belangrijk zijn. De boodschap waarmee wij gepaaid worden: “Het levert ons meer op dan het ons kost”. Laat duidelijk zijn: ik heb in principe geen enkele moeite met uitbesteding van productie naar lagelonenlanden. Ik gun mensen in Polen en China van harte dat zij ook hun kinderen kunnen laten studeren, en dat ze de spullen kunnen kopen die om de hoek geproduceerd worden en rechtstreeks de containerschepen ingaan naar het rijke westen.

Globale arbo

 

Maar ik vraag mij bij dergelijke discussies en ontwikkelingen altijd af wat de gevolgen zijn voor de arbeidsomstandigheden. Worden die beter als een land een paar miljard krijgt uit de Europese kas? Kan er in dergelijke landen ook goedkoper worden geproduceerd omdat we genoegen nemen met minder veilige omstandigheden?

 

Geschokt was ik dan ook door de berichtgeving de afgelopen weken, waaruit blijkt dat we niet zo heel ver hoeven te reizen om slavernijpraktijken tegen te komen. In Engeland bleken op een woonwagenkamp 24 Britten, Polen en Roemenen onder erbarmelijke omstandigheden te leven en te wonen. Behandeld als slaven. Een persoon werd daar al vijftien jaar gevangen gehouden. Onwaarschijnlijk, maar het stond op internet en het was op het NOS-journaal, dus het klopt.

 

In Nederland wordt een aspergeteelster voor minimaal de derde keer veroordeeld wegens uitbuiting van seizoensarbeiders.  En bij een Gelderse champignonteler bleken meer dan 70 Bulgaren illegaal te werken. Naar de Arbeidsinspectie vermoedde, werkten ze zonder de noodzakelijke beschermingsmiddelen met gevaarlijke stoffen.

 

Ik heb echter ook de noodkreten gezien van aardbeientelers die zich onder de vigerende regelgeving genoodzaakt zagen een groot deel van de oogst verloren te laten gaan. Zij waren ten einde raad door de keiharde opstelling van minister Kamp. De waarheid zal ergens in het middel liggen. Uitbuiting van mensen mag echter nooit het resultaat zijn.

 

Zelf heb ik (waarschijnlijk) ook de sluiting van een bedrijf op mijn geweten. Het zal inmiddels ruim vijftien jaar geleden zijn. Een bedrijfje dat gevelelementen produceerde, nam het niet zo nauw met de veiligheid. Een transportbaan van betonnen gevelelementen werd (in mijn ogen provisorisch) gestut met houten balkjes, die op sommige plaatsen redelijk op spanning stonden. De panelen gingen op enkele plaatsen over de hoofden van de medewerkers naar de andere kant van de hal. Toen ik van de directeur geen bevredigende reactie kreeg op mijn advies (hij was niet bereid op korte termijn maatregelen te nemen) heb ik de Arbeidsinspectie gebeld. Enige tijd later bleek het bedrijf gesloten.

 

Economie, arbeidsomstandigheden, maatschappelijke verantwoordelijkheid… Ik vind het allemaal nogal ingewikkeld.

 

Aart Kraak is werkzaam bij De Arbocompagnie

www.arbocompagnie.nl

Reageer op dit artikel