blog

Vijf handen van Obama, een afscheid …

Veilig werken

Ook bij mij is de midlifecrisis keihard toegeslagen. Ik heb nooit een geheim gemaakt van mijn haat-liefdeverhouding met de arbo-structuur in ons kleine, maar o zo bureaucratische kikkerlandje. En dan komt er een punt dat je moet besluiten of je daar nog langer aan mee wilt doen. Ik wil 2012 graag met een schone lei beginnen. Helemaal geen arbo meer? Daar wil ik zeker niet aan, want op zich wij hebben een prachtig vak.

Vijf handen van Obama, een afscheid …

Ook in Nederland komen nog steeds situaties voor die schrijnend zijn. Het veel te hoge aantal dodelijke ongevallen door het werk, veel beroepsziekten, hoge werkdruk, en ga zo maar door. En daar wil ik me best tegenaan blijven bemoeien, maar dan op een andere manier. Dus jullie zijn misschien nog niet van me af. Mocht een definitief vertrek uit arboland juist wel op prijs worden gesteld, dan kunnen jullie dat melden bij de redactie. Het is verstandig om dat anoniem te doen, want mannen in een midlifecrisis worden soms wat ontoerekeningsvatbaar.

Ik begon ooit mijn serie columns met “Bij de loodgieter lekt de kraan”. Dat kreeg deze week een vervolg. Om te voorkomen dat ons huis na het bezoek van de Goedheiligman (want die is ons altijd zeer goed gezind) door de fundering zou zakken, leek het mij verstandig om alvast wat ruimte te maken. Een stalen ladekastje (2 hoog) bevatte mijn persoonlijke arbobibliotheek en het leek mij geen gek idee om spullen die al ruim 15 jaar niet waren geraadpleegd, toe te vertrouwen aan de ondergrondse papieropslag verderop in de wijk. De zilvervisjes moeten dan maar een nieuw onderkomen zoeken. Toen ik de bovenste lade naar mij toe trok, bleek deze niet alleen een horizontale beweging te maken, maar deze op het laatste punt om te zetten in een neerwaartse beweging. Tegelijkertijd bewoog  de achterkant van het kastje zich plotseling opwaarts. Mijn tenen bevonden zich onder de lade … U merkt het, na al die tijd lekt de kraan nog steeds.

Ter afsluiting nog een terugblik:

Op een recente debatavond over journalistiek en media ving ik de uitdrukking “Je bent altijd maar vijf handen verwijderd van Obama” op. Ik kende die uitdrukking niet. Toen ik deze week premier Rutte bij Obama zag zitten, schoot het me te binnen dat ik met hem ooit een redelijk geanimeerd gesprek heb gevoerd toen hij nog staatssecretaris van Sociale Zaken & Werkgelegenheid was. Volgens mij was dat op een bijeenkomst over arboconvenanten in de Passengers Terminal in Amsterdam. Ik neem aan dat ik hem toen de hand heb geschud.

Ik bedank mijn lezers (allebei) voor de leuke reacties die ik heb gekregen, hetzij direct, hetzij in de wandelgangen.

Misschien tot ziens …

 

Aart Kraak is werkzaam bij De Arbocompagnie

www.arbocompagnie.nl

Reageer op dit artikel