blog

POP-gesprek

Veilig werken

Als ik mijn leidinggevende daarbij vertel dat mijn BMI al aardig aan het slinken is en mijn vrouw me al complimenten maakt, begint hij schichtig van me weg te kijken onder het mompelen dat mijn werk-privebalans heel belangrijk is maar dat hij daar om privacyredenen niet op in kan gaan.

POP-gesprek

Ja hoor eens, hij heeft wel de halve avond met haar de sirtaki gedanst op het personeelsfeest dus daar wil ik dan wel wat meer over weten maar dan wordt hij nog schichtiger. En gelijk heeft ie want hij is dan wel niet onaardig maar wel uitermate onhandig; hij was twee keer over zijn eigen benen gestruikeld, wat voor de baas reden was om hem te onderhouden over zijn voorbeeldgedrag bij het gebruik van alcohol.

En kennelijk ziet hij die poppen nog eens dansen en daarom gaat hij vlug over op het volgende punt van zijn lijstje: mijn beleving van de werkdruk. Daar kan ik kort over zijn. Sinds er twee van de tien medewerkers wegens kostenbesparing zijn ontslagen, is het werk aanmerkelijk drukker. Daarover krijgen we dan even ruzie, want de bedoeling was, zo zegt hij, dat ik wat vertel over mijn werkdrukbeleving en niet over de werkdruk zelf. Hij legt me uit dat er een model is, het burnout-energiebronnenmodel van Schaufeli en Bakker, dat zegt dat je stressbronnen in het werk kan tegengaan door de energiebronnen te vergroten. Op mijn vraag of het werk daardoor minder druk wordt had hij geen antwoord.

Maar werken met plezier is altijd beter. Dat brengt mij dan op het idee dat ik bij oplopende stress door te veel werk mijn plezier het beste kan verhogen door een rondje hardlopen. Maar dat blijkt  niet de bedoeling: er moet wel worden gewerkt. Het kan niet zo zijn dat grote drukte wordt beantwoord met vermijdgedrag. Het moet wel gaan om energiebronnen in het werk en niet daarbuiten. Tja, wat moest ik toen?

Ik werk bij de loketten en ik vertelde dat ik er meer plezier in heb naarmate ik meer mensen kan helpen. Daar was hij heel blij mee. Hij vertelde me dat hem was opgedragen meer mensen positieve feedback te geven omdat elke dag belangrijk is en mensen door die feedback plezieriger werken en meer presteren. Hij blij. Maar ik niet.

Loop ik daar de sloffen van mijn lijf en daarna op gympies nog eens te zweten op het parkeerterrein, moet ik voortaan nog meer presteren en eindig ik als mager stresskonijn dat blij moet zijn dus ik trek hem – nu het nog kan – even aan zijn jasje over de tafel en vertel hem dat zijn psychologische kunsten een kant van de zaak zijn maar dat de collega’s en ik hebben besloten dat de werkproblemen niet worden opgelost door erbij te lachen maar dat ze ook daadwerkelijk moeten worden aangepakt.

Werd hij ineens nuchter. En eigenlijk heel blij. Of ik daarover nog ideeen had? Ik wel. Hij ook. Bij werk en plezier gaat het niet om of-of maar om en-en. Pas dan krijg je de echte sirtaki. En is struikelen er niet meer bij.

Vincent Vrooland is arbeid- en organisatieadviseur

vrooland@xs4all.nl

Reageer op dit artikel