blog

Nieuwjaarsoffers

Veilig werken

Voor een aantal is de jaarwisseling niet goed verlopen. Zij zijn gewond, verminkt of gedood tijdens het oudejaarsritueel en hiermee het slachtoffer geworden van onze wens om de goden gunstig te stemmen. Jawel, offer, want hoe we ook zijn ontwikkeld sinds de prehistorie, sommige tradities laten zich niet uitroeien in een eeuw of twintig.

Nieuwjaarsoffers

Om de boze geesten te verdrijven steken we voor miljoenen vuurwerk af, met zoveel licht- en knaleffecten, dat een normaal wezen hier doodsbang van moet worden. Dit merken we aan onze huisdieren en aan kinderen, die nog niet voldoende zijn getraind om hun angst te bedwingen. Met vreugdevuren verbranden we het kwaad van het oude jaar en verwelkomen wij het nieuwe. Het is te hopen, dat de boze geesten geen eelt op hun ijle ziel hebben gekweekt en dus terstond vervliegen.

In de illusie van verstand proberen de parlementariers, wier beleid even duurzaam is als de krant van gisteren, iets te doen aan deze heidense gewoonten. Immers, al dat vuurwerk, de jaarlijks optredende ongeregeldheden en de stroom ernstige verwondingen kosten onze gemeenschap duur geld. Geld dat we ook aan straaljagers kunnen besteden. Dus werd er ook dit jaar weer voor gepleit om particulier vuurwerk te verbieden.

Er zijn drie redenen waarom dit zinloos is:  Ten eerste zou een verbod op de verkoop van particulier vuurwerk niet werken, gezien de hoeveelheid illegaal vuurwerk die is verstookt. Ten tweede zit de behoefte om juist zelf vuurwerk af te steken zo in het huidige mensenras ingebouwd, dat een openbare vuurwerkshow deze niet kan vervangen.

 

Maar de ultieme reden is, dat juist het trotseren van de risico’s van de oudejaarsnacht de veilig opgegroeide welvaartsmens een onvervangbare kick geeft, waar hij kapitalen en pijn voor over heeft.

 
Bij gebrek aan oorlog en andere rampen waarbij ze zichzelf kunnen onderscheiden in bravoure, koelbloedigheid en vastberadenheid zoeken vooral degenen die zich moeten bewijzen het gevaar. Pubers en sociaal zwakkeren voorop. Dat kunnen matpartijtjes zijn tussen voetbalclubs, opstootjes tijdens een project-X rel of een oudejaarsnacht waarin jouw anders zo suffe buurt even een slagveld onder mitrailleurvuur lijkt, waar granaten rondom je ontploffen. Dat er slachtoffers vallen is dan ook onontbeerlijk om het realisme ervan te bevestigen. Het laatste dat daarbij wordt verwelkomd is veiligheid, laat staan een veiligheidsbril.

Arthur Mac Gillavry, onderzoeker veiligheidsociologie.

Reageer op dit artikel