blog

Driewerf hoera!

Veilig werken

Het hoefde toen nog niet van de regering, maar Willem-Alexander was er nog niet klaar voor om haar te vervangen. Van Prins Pils naar Prins Watermanagement en van een beetje dom tot de serieuze man die hij nu is: hij heeft ruim 20 jaar gedaan over zijn opleiding tot vader des vaderlands. Hopelijk sla ik dit bruggetje precies op tijd want ergens is er iets raars aan de hand in arboland.

Driewerf hoera!

 

Allereerst de berichten over de grote problemen bij arbodiensten, met name Achmea, Arbounie en Arboned/365. Rode cijfers en nogal wat ontslagen. Misschien wel te veel, want nu nemen ze weer mensen aan. En dat in een periode waarin, in enkele jaren tijd, er duizenden preventiemedewerkers, arbocoordinatoren en verzuimcasemanagers in het bedrijfsleven zijn bijgekomen. De vakbeweging mag dan wel mopperen dat arbo niet meer sexy is maar dan missen ze toch echt de boot: veel en veel meer mensen dan ooit houden zich er mee bezig. En de groei zit er nog steeds in. Google maar eens op vacatures met de woorden verzuim of arbo, casemanager of duurzame inzetbaarheid en volgende maand heeft u een betere baan… op ons vakgebied is het geen crisis!

De overgang van arbodiensten naar gesegmenteerde bureaus en eigen professionals binnen de bedrijven vraagt wel om nieuwe normen voor kwaliteit. Zowel ten aanzien van de opleidingen als ten aanzien van de professionals. En daar wringt een schoen. Of eigenlijk: een compleet paar schoenen. Over de stortvloed van hype-achtig gepresenteerde modelletjes en instrumentjes hebben we al eens geschreven. Als de verkooppraatjes waar worden gemaakt dan hadden we – alles bij elkaar genomen – allang min 300% verzuim, plus 200% geluk en plus 700% productiviteit. Gelukkig werken ze altijd maar een beetje zodat iedereen lekker aan de slag kan blijven.

En daar gaat het toch om? Bij mij niet. Wat ik zie is wat anders: de overgang van dienstverlening door arbodiensten naar eigen inzet in de bedrijven is volstrekt begrijpelijk maar gaat gepaard met een enorme daling aan kennis. Te vaak kom ik opleidingen tegen die hoge kwaliteit in korte tijd beloven zonder dat uit hun programma blijkt dat ze anders zijn dan andere quick-aanbiedingen. Om meer dan start- en basiskennis gaat het bijna nooit. Wat zijn ze waard? Van enige vorm van externe kwaliteitsbeoordeling door een onafhankelijke instantie aan de hand van duidelijke normen of eisen is nooit sprake. En daarmee blijven te veel casemanagers, preventiemedewerkers en arbocoordinatoren in de kou staan met een te kleine gereedschapskist.

Nu gaat het me niet om specifieke bureaus. Iedereen doet best zijn best. Kern van dit verhaal is de Willem-Alexanderkwestie. Naast de langere opleidingen voor kerndeskundigen bestaan er nu tal van ultra korte opleidingen op ons vakgebied. Daar is niets tegen. Maar er is wel behoefte aan bewezen kwaliteit en, vooral, aan doorgroei- en doorleermogelijkheden. Tijd voor goede vervolgopleidingen en voor goede ontwikkelingsbegeleiding! Dat geeft de kansen op de arbeidsmarkt. En het succes in de beroepspraktijk.

Reageer op dit artikel