blog

Onafwendbaar

Veilig werken

Onafwendbare rampen zijn een prachtig onderwerp om films over te maken. Een meteoriet die op de aarde af komt, een trein die niet te stoppen doordendert op weg naar een kerncentrale of, het oudste onderwerp, het einde van de wereld.

Onafwendbaar

 

Daarmee vergeleken is mijn onafwendbare catastrofe minuscuul. Maar in films is nog altijd een held beschikbaar om de ruimterots op te blazen of de boemel te bedwingen en in onze diepchristelijke cultuur zijn we ervan overtuigd zijn dat we op de jongste dag uit ons graf of onze urn zullen verrijzen. Mijn onafwendbare ramp kan echter slechts worden gestuit door een evenmin te begeren alternatief: een voortijdig heengaan.

 

Kortom: ik realiseer mij sinds een paar maanden dat ik echt oud begin te worden. Mijn pensioenleeftijd nadert met rasse schreden en ook mijn AOW leeftijd, die dapper probeert mijn jeugd nog wat te rekken, is al in zicht. Ik mag al bijna naar de cursus “Afscheid van Arbeid” en mijn baas vindt beoordelen niet meer zo nodig. Ook op gezondheidsgebied verandert er van alles: Ik krijg steeds vaker van mijn huisarts te horen dat ik op mijn leeftijd niet alles meer moet verwachten en hij krijgt steeds meer interesse in een obscuur orgaantje dat blijkbaar alleen rectaal te betasten is.

 

Ook professioneel verander ik. Het is niet zo dat ik geen nieuwe dingen meer kan leren, maar ik vind ze niet meer zo nodig. Veel “nieuws” herken ik ook weer van vroeger waarbij ik vaak moet denken aan een vaste uitspraak van een voormalige baas: “Als je maar ver genoeg achter loopt, loop je weer voor”. Of ik het wil of niet, ik onthecht mij langzamerhand van mijn baan en het lijkt net alsof ik het werkoverleg steeds meer van buiten de kamer volg.  Een verontrustende ontwikkeling!

 

En dan tenslotte mentaal: ik merk dat ik steeds meer terugkijk. Balans opmaak van het verleden en vroegere beslissingen heroverweeg en daar commentaar op lever. Ik ben zelfs zo nu en dan een nieuw verleden aan het creeren: ik vertel sterkere verhalen, herinner mij mooiere vakanties en denk terug aan heftiger liefdes. Het lijkt net alsof het verleden veel groter en belangrijker is dan de toekomst, waarin ik geen uitdagingen meer zie, maar die statistisch gezien nog best wel twintig jaar kan duren.

 

Al met al vraag ik me af: Is wat ik mee maak een natuurlijk aftakelen dat samenhangt met mijn levensfase of wordt het in gang gezet door het simpele feit dat er een soort finish nadert omdat ooit is bedacht dat werknemers met 65 op pensioen gaan? Zoals een hardloper zijn inspanning precies tot de eindlijn levert en daarna instort. Anders gezegd: zou ik mij nu anders voelen als mijn pensioen pas bij 70 zou beginnen?

 

Voorlopig heb ik besloten om mij te verzetten. Dit stukje schijf ik woensdag 5 juni 2013 om elf uur ‘s-avonds. Morgen ga ik naar het Eigentijdsfestival in Vierhouten. Drie dagen heel alternatief, vreedzaam en frivool jong zijn tussen leeftijdsgenoten. En jonger.

 

Arthur Mac Gillavry, veiligheidskundige senior

Reageer op dit artikel