blog

Dhaka i.m.

Veilig werken

We weten bijvoorbeeld allemaal, dat struikelen over een losse stoeptegel in de tuin van de buurman, in Amerika kan leiden tot een leven lang eten uit een voedselbankdoos. Door de buurman wel te verstaan. Dan zijn de rapen dus behoorlijk gaar.

 

Hier kennen we dat niet zo, hoewel je mooi in de aap gelogeerd bent als een zuurkast explodeert en een werknemer als gevolg daarvan verder onbehaard door het leven moet.

In Azie is dat anders. Daar realiseert men zich veel meer dat je, als gevolg van je geboorte op een gegeven moment dood gaat. Vroeger of later. Is het vroeger dan heb je gewoon pech. De oorzaak is totaal niet relevant. Veiligheidsprocedures, regels en naleving zijn woorden zonder inhoud. En ik kan het weten. Ik heb het beleefd en was daardoor bijna mijn dochter kwijt. Voorgoed.

 

Tuurlijk is paragliding leuk. En wie let er nou op vergunningen als iedereen op het strand zo’n vluchtje aan durft. Het gebeurde toch: de parachute in de bomen en zij stortte neer. ’s Avonds stond de Aziaat bij mij voor de deur. Hij kreeg geld van mij, want mijn dochter had zijn parachute stuk gemaakt.

 

Beleving dus.
En zo gaat het ook in Dhaka. Ruim 1000 naaiers dood. De scheuren in het pand waren minder belangrijk dan een onverwachte winkelhaak in de dure stof. Dat begreep iedereen, ook de werknemers.

 

Even verderop gaat de productie straks gewoon verder, zonder verordeningen en voorschriften. Of ze worden vooraf afgekocht. Bovendien zijn er voldoende geinteresseerden die dag in dag uit het risico durven te lopen. En zo verandert er nooit iets en is het wachten op de volgende ramp. In Azie.

Reageer op dit artikel