blog

Van kwaad tot erger?

Veilig werken

Hij had kritiek over het forse aantal verschillende toezichthouders en de vaak ook tegenstrijdige voorschriften waaraan met name de BRZO-plichtige bedrijven zijn blootgesteld. Hij stelt kortweg voor, dat de inspectie in een hand wordt gelegd waarmee dan meer uit een mond wordt gesproken. Het betreft bedrijven die vallen onder de Europese Seveso II-richtlijn, in Nederland geimplementeerd in het Besluit risico’s zware ongevallen. Het gaat in Nederland om ongeveer 400 bedrijven, zoals Odfjell en ChemiePack. Namen die u vast nog wel kent.

Van kwaad tot erger?

Over Odfjell rapporteerde de Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV) dat de toezichthouders jarenlang hebben gefaald bij het toezicht op deze tankopslag. Daarbij ging vooral de Milieudienst Rijnmond (DCMR) uit van het onderhouden van een goede relatie met het bedrijf omdat dit volgens DCMR de beste manier was om de veiligheid bij het bedrijf te waarborgen. Verder kreeg het bedrijf er zelf ook van langs, omdat veiligheid geen integraal onderdeel vormde van de bedrijfsvoering. De OVV neemt het de drie toezichthouders, naast DCMR ook de Inspectie SZW en de Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond, tevens kwalijk dat zij nauwelijks optraden. Ernstige overtredingen zouden nauwelijks tot (bestuurlijke) sancties hebben geleid. De Veiligheidsregio trad niet op en sloot zich aan bij de aanpak van de DCMR. De Inspectie SZW hanteert wel een strengere handhavingsaanpak, maar ook die schaarde zich achter de aanpak van DCMR. U ziet, spreken uit een mond is ook niet alles!

Ongeveer tegelijk met het uitbrengen van het rapport van de OVV brak begin juni brand uit in Oosterhout. Het betrof een grote brand bij het bedrijf European Liquid Drumming (ELD). Dat bedrijf heeft – zoals dat zo mooi heet – in 2011 taken overgenomen van ChemiePack. ELD voldeed op het moment van de brand nog niet aan de veiligheidsvoorschriften. Maar volgens burgemeester Stefan Huisman was dat wel degelijk het geval: “De veiligheid is op een paar kleine puntjes na in orde” zo stelde hij de verslaggevers gerust. Jammer dat niet werd gezegd om welke puntjes dit ging. Een detail was wel bekend: het NL-Alert kampte met een storing en aangesloten smartphone-bezitters kregen de melding pas vlak voordat het sein brand meester werd gegeven. Dat was na bijna drie uur.

Uiteraard was er natuurlijk geen enkel gevaar geweest voor de volksgezondheid. De brand haalde even het journaal, met zichtbare mooie rookwolken. En een dag later ging iedereen weer over tot de orde van de dag: in de landelijke media ging de aandacht al weer snel naar andere – dringende – zaken. Alleen ik blijf zitten met enige vragen: het ging hier om een BRZO-bedrijf. Dat taken heeft overgenomen van een compleet afgebrand collega-bedrijf. Waar slechts nog ‘enkele veiligheidspuntjes’ niet op orde waren. En waar het alarmeringssysteem om burgers te waarschuwen niet werkte. Gelukkig bleef een calamiteit uit. Maar hoe lang nog tot het volgende incident?

Reageer op dit artikel