blog

Rechte rug

Veilig werken

Op de werkvloer wordt de doodsstrijd van het bedrijf voelbaar. De zeldzame order die voor de poorten van de hel is weggesleurd door overstresste accountmanagers moet in recordtijd en met uiterste zorgvuldigheid worden geproduceerd. Alle hens aan dek geldt het op de vloer. Pompen of verzuipen. Wie maalt er nog om een uurtje langer? Als daarmee de polsslag van het bedrijf in stand kan worden gehouden, is er voor zowel arbeiders als bazen nog brood op de plank. Ziek zijn is geen optie. Werden er vroeger nog wel eens louche bedrijven ingehuurd, die het niet zo nauw namen met de medische privacy van de werknemers, nu worden ze de laan uitgestuurd, niet om hun onwettige gedrag maar omdat er gewoon geen dubieus verzuim meer is!

Rechte rug

 

Waar trek ik de grens?

In dit tumult zal ik als veiligheidskundige ook mijn eigen positie moeten herbepalen. Ook ik moet inleveren. Wellicht niet in loon of werkgelegenheid, maar zeker in overtuiging. En dat is erger! Wat moet ik toelaten en waar moet ik de grens trekken? Moet ik mijn blik afwenden als zwaarbevochten veiligheidsprocedures worden kortgesloten om de productie niet te stagneren? Moet ik mijn waarschuwende wijsvinger niet heffen als de werkdruk stijgt boven het niveau dat pas drie jaar geleden was overeengekomen met de directie? Moet ik misschien toch nog even het Plan van Aanpak Welzijn in herinnering roepen?

 

Gevaarlijke arbeidssituaties

Slippery Slope noemen de Britten dit; we staan op een hellend vlak. Er zijn geen deskundigen meer te vinden die samen met mij willen werken aan de vervolmaking van de Arbocatalogus voor onze branche. Veiligheidsrondes in de fabriek worden uitgesteld. Afspraken met de directie over een nieuwe RI&E worden voor de tigste keer verschoven. Het aantal werklieden dat mij met een schichtige blik opzoekt om over gevaarlijke of onaangename arbeidssituaties te klagen neemt zienderogen af. Erger nog, de afdeling inkoop heeft mijn abonnement op het belangrijkste Arbo -tijdschrift opgezegd en de aanvullingen van mijn losbladig arbohandboek teruggestuurd. Zonder mijn instemming.

 

Rug rechten

Wellicht moet ik een daad stellen. Ze een poepie laten ruiken. Mijn rug rechten en een ultimatum stellen.  Als niet binnen zes maanden het kwaliteitscijfer voor Arbo, Milieu en Welzijn op het niveau van 2010 is teruggebracht laat ik dit bedrijf vallen. Stap ik op. Neem ik ontslag. Er valt immers nog genoeg dankbaar werk te doen! In Qatar bijvoorbeeld!

 

Arbodeskundige bij een grote maar niet nader te noemen industrie.
Naam bij de redactie bekend.

Reageer op dit artikel