blog

Rekkelijken en Preciezen

Veilig werken

Als u, net als ik, eerst een algemeen vormende opleiding heeft gevolgd, kunt u het zich misschien nog wel herinneren uit de geschiedenislessen: de Rekkelijken en de Preciezen. Voor wie het niet meer zo duidelijk op het netvlies heeft: de 80-jarige oorlog werd een tijdje onderbroken door het 12-jarig bestand, van 1609 tot 1621, en juist in die tijd brak er een ernstig conflict uit in de protestantse kerk.

Rekkelijken en Preciezen

Waar dat conflict over ging is voor deze column niet zo interessant, maar laat ik het zo samenvatten: de ene groepering pluisde bijbelteksten tot op de komma uit en kwam tot een andere conclusie dan haar opponenten, die zich richtten op de algemene strekking van diezelfde bijbelteksten. De discussies liepen hoog op, soms met opstootjes en rake klappen.

Langlopende discussie

Aan deze geschiedenislessen moest ik afgelopen weken weer denken naar aanleiding van een langlopende discussie tussen een aantal veiligheidskundigen. U raadt het vast al. Het ene kamp is voorstander van het volgens de letter van de wet uitvoeren en handhaven. Artikelnummers, normteksten en opmerkingen als “dat moet je zo niet lezen” volgen elkaar in rap tempo op. Aan de andere kant staan de arboprofessionals die de wetgeving niet zo spannend vinden en zich vooral beroepen op ‘pragmatisch te werk gaan’.

Andere plekken

Het is overigens iets wat je ook op andere plekken tegenkomt. Bijvoorbeeld als je met kwaliteitsmanagers praat en vervolgens eens wat van gedachten wisselt met de mensen van de werkvloer. Zelfde verhaal: “die bureaujongens weten niet waar het over gaat” versus “ze doen ook nooit wat we afgesproken en opgeschreven hebben”.
Is dit nu alleen van belang voor eindeloze discussies tussen vakgenoten? Wel, ik denk van niet. Wij doen ons werk niet voor ons zelf, maar voor de mensen die op de werkvloer aan de slag zijn. Per slot willen we dat die veilig werken. Dat raakt naar mijn idee nog wel eens op de achtergrond in de ellenlange discussies.

Incidentmeldingsprocedures

Zoals laatst bij een opdrachtgever waar de incidentmeldingsprocedures bijzonder uitgebreid waren en opgeslagen in allerlei computerbestanden. Vakmatig goed verantwoord ingericht dus, inclusief literatuurverwijzingen. Maar het werkte niet. Wat de opstellers niet in het oog hadden was dat mensen onder stress (niet zo raar na een ongeval) heel anders informatie verwerken dan mensen zonder stress. Dat is niet nieuw. Onder andere in de VS is door het Congres uitgezocht waarom brandweercommandanten bij grote bosbranden bepaalde beslissingen hadden genomen. Mensen onder stress sturen veel meer op hoofdlijnen en gaan voor het realiseren van het doel. Mensen zonder stress wegen allerlei details af en werken veel planmatiger. Goed om te weten als je met incidenten te maken hebt, nietwaar?

Door de incidentmeldingen veel meer af te stemmen op de doelgroep en de situatie waarin zij op dat moment verkeren, timmert de organisatie aan een geheel dat wel werkt. Maar ook dan gaan de twee kampen nog regelmatig de strijd met elkaar aan. Ik denk dat we voorlopig nog niet af zijn van de Rekkelijken en Preciezen in Arboland.
Overigens: waar rekent u zichzelf eigenlijk toe, bent u een Rekkelijke of een Precieze?

 

Hans van Diest | Adviesbureau De Versnelling

Reageer op dit artikel