Column Carsten: 'Getallen spreken nooit voor zichzelf'
Ongevallencijfers zeggen iets over veiligheid. Dat is gezond verstand. Immers, waar veel ongevallen gebeuren is het onveilig.

Ongevallencijfers zeggen iets over veiligheid. Dat is gezond verstand. Immers, waar veel ongevallen gebeuren is het onveilig.

Een klein bedrijf sluit een prachtig contract: 3 jaar werk voor 2 medewerkers. Bestaanszekerheid. De relatie met de hoofdinlener bestaat al jaren, maar nu is er een tussenpersoon en valt alles onder één projectorganisatie. Aan de veiligheidskant verandert niets.

Eigenlijk dacht ik dat ik klaar was met het onderwerp 'nulvisie' of 'Vision Zero'. Alles wat erover gezegd moet worden, is gezegd en ik heb er eerlijk gezegd een hekel aan om mezelf te herhalen. Als je mijn mening wilt weten, google dan even.

Het eerste bord staat bij de ingang. Groot. Onontkoombaar. Op het bord prijkt een foto van een verdrietig kind. De tekst erbij is hard: "Mijn papa komt nooit meer thuis". Die zin snijdt door alle managementlagen heen.

Ook ik moest er eens aan geloven: het kopen van een werkbroek. Al bladerend door de catalogus werd ik gelijk geconfronteerd met het stereotype beeld van de werkende persoon in de techniek: 'de échte man'. Zware dingen tillend, compleet met zweetdruppels op het voorhoofd.

Na verkiezingen verandert er meer dan zetelaantallen. Een andere politieke koers raakt ook arbeid en toezicht. Regelgeving, efficiëntere inzetbaarheid, druk op kostenbesparing en snelheid.

Onlangs was het weer eens zover: het zoveelste bedrijf vierde op LinkedIn het bereiken van een trede op de Veiligheidsladder. Ik moet dan altijd op mijn handen zitten, want anders ga ik sarcastische commentaren plaatsen. Of misschien het bericht als 'misinformation' melden.

Een tijdje geleden was in het nieuws dat een medewerker van uitzendbureau Timing in conflict was geraakt met haar werkgever. De aanleiding: ondanks haar burn-out had deze medewerker een festival bezocht en daarvan een foto op Instagram geplaatst.

In de wereld van arbeidsveiligheid doen we graag alsof alles meetbaar, bestuurbaar en verklaarbaar is. Maar wie goed kijkt, ziet dat er minstens zoveel energie gaat naar het platwalsen van problemen met woorden als naar het daadwerkelijk oplossen ervan.