Bekijk alle artikelen

<p>De kans is groot dat Brussel en Den Haag straks weer als kemphanen tegenover elkaar staan. Want de Kaderrichtlijn biedt lidstaten feitelijk weinig ruimte om niet-Europese regels te schrappen. In de preambule - zeg maar de inleiding - staat duidelijk dat het implementeren van de richtlijn in de lidstaten geen rechtvaardiging mag vormen voor een verlaging van het reeds bereikte beschermingsniveau. In artikel 1 lid 3 van de Richtlijn wordt deze zogenoemde non-regressiebepaling nog eens expliciet herhaald<span class="VOETNOOTNR"><a name="VN-ID0EBA"></a>* <a href="#VNUITLEG-ID0EBA">[1]</a> </span>.</p>

<p>Volgens de voorzitter van de Onderzoeksraad voor Veiligheid voert de overheid onvoldoende regie op veiligheid. Het is daardoor nog steeds niet duidelijk hoe organisaties eigen verantwoordelijkheid voor veiligheid moeten invullen, stelt hij. Van Vollenhoven: 'Veiligheid was lang, via regelgeving en toezicht, een taak van de overheid. Midden jaren tachtig veranderde de veiligheidsfilosofie en werd veiligheid meer een taak van de samenleving als geheel. Als organisaties eigen verantwoordelijkheid krijgen, moet de overheid minstens aangeven wat zij daaronder verstaat. Wat houdt dat in? Dat heeft de overheid niet gedaan.'</p>

<p>De hiervoor benodigde technologie is in de loop van de afgelopen vijftien jaar uitgeselecteerd, draagbaar gemaakt en zo op de man aangebracht dat ze gemakkelijk bruikbaar is. Dat heeft een soldaatsysteem opgeleverd. Man plus training, procedures, uithoudingsvermogen en uitrusting vormen een systeem met nauwkeurig bekende competenties. Verschillend uitgeruste soldaten laten zich samenvoegen tot een ad hoc team met een grote inzetbaarheid. De weinig voorspelbare gevechtsterreinen van nu vragen om een dergelijke flexibiliteit. De tegenstander is geen soldaat, maar een soort kameleon die zich dan weer als burger, dan weer als krijger ontpopt en die voortdurend op zoek is naar de zwakke plekken van de soldaat. Tegen een dergelijke tegenstander begint een star leger niets. De soldaatsysteemaanpak levert de benodigde flexibiliteit zonder verlies aan competenties.</p>

<p>En zo zijn we, hoe kan het ook anders bij Donner, toch weer terug op de vierkante centimeter van het recht. De bewindsman bij wie het ministerschap op het lijf lijkt geschreven, stapt in Balkende IV weer op de trein na in het vorige kabinet vlak voor de eindstreep te zijn afgetreden na het onderzoek over de Schipholbrand. Na vier VVD-bewindslieden wordt een CDA'er verantwoordelijk voor arbeidsomstandigheden. Voor het eerst ook kan arbo een agendapunt voor de ministerraad worden. Het beleidsterrein verhuist van de staatssecretaris naar de minister. Donner: 'Dat is slechts een resultaat van de verdeling van portefeuilles. Ik heb ervaring met de WAO (Donner leidde de naar hem genoemde commissies over arbeidsongeschiktheid, red.) en de staatssecretaris heeft wat meer ervaring met gemeentelijke zaken. Het is niet zo dat arbo plotseling opgewaardeerd is.' De Arbowet kent een trouwe vriend in Donner. Hij onderschrijft de gedachte dat de oude wetgeving te veel regelgeving opleverde en minder gezonde werknemers. 'Dat was een doodlopende weg. We hadden veel regels, maar minder gezondheid.'</p>

<p>In 1997 gingen twee Solvent Teams van start. Eentje in Amsterdam in het Academisch Medisch Centrum (AMC) en eentje in Enschede in het Medisch Spectrum Twente (MST). Aanvankelijk werd een bezoek aan deze teams door de werkgever betaald. Nadat toenmalig minister van VWS Borst steun had toegezegd kregen de teams financiele ondersteuning van onder meer het College voor zorgverzekeringen (CVZ), waardoor de zorg voor iedereen toegankelijk werd.</p>

<p>Waarom stellen de bedrijfsartsen zo nadrukkelijk dat zij behandelen? De laatste decennia is de rol van de bedrijfsarts een paar keer veranderd. Begin jaren negentig schokte toenmalig minister-president Lubbers het Nederlandse polderland door te zeggen dat Nederland ziek was. Deze uitspraak vormde het startschot voor grootscheepse hervormingen. Bij ziekte betaalde niet langer de bedrijfsvereniging maar de werkgever het loon van de zieke werknemer door. Tegelijkertijd werden de entreecriteria voor de WAO aangescherpt. Door deze, op zich nuttige en noodzakelijke maatregelen, werd de bedrijfsarts steeds meer in een verzuimbeheersingsrol gedrukt en kwamen zijn klassieke taken in de verdrukking. Hij hield steeds minder tijd over voor het arbeidsgeneeskundig spreekuur, waarop de werknemer terecht kon met vragen over arbeid & gezondheid, en voor de preventie gericht op de risico's van het beroep (het PAGO). Ook het adviseren van bedrijven op het gebied van gezondheidsbeleid kwam in de verdrukking.</p>

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;

&nbsp;