We kennen het allemaal: V&G-plannen opstellen, RI&E's maken, taakinstructies geven, HAZOP-sessies uitvoeren, toolboxen verzorgen en LMRA's invullen. Je zou bijna vergeten dat we nog steeds te maken hebben met mensen. Mensen met een privéleven, zorgen, uitdagingen en situaties die invloed kunnen hebben op hoe zij hun werk uitvoeren.
Naar aanleiding van een incident bij een verpakkingsinstallatie (dat gelukkig goed afliep), had ik een discussie met de teamleiders van de betreffende afdeling over leiderschap en veiligheid.
Met de komst van de nieuwe Cyberbeveiligingswet wordt cyberveiligheid een verantwoordelijkheid van het hele bedrijf, niet alleen van de IT-afdeling. Bedrijven krijgen een zorgplicht, een meldplicht en een registratieplicht.
De risico's van werken in besloten ruimtes zijn groot en veiligheidsprocedures zijn belangrijk. Maar veiligheidskundige Mounir Zouaoui weet dat je 'de factor mens' niet in een procedure kunt vatten.
Een klein bedrijf sluit een prachtig contract: 3 jaar werk voor 2 medewerkers. Bestaanszekerheid. De relatie met de hoofdinlener bestaat al jaren, maar nu is er een tussenpersoon en valt alles onder één projectorganisatie. Aan de veiligheidskant verandert niets.
Als er persoonlijk en collectief veel te winnen valt, zijn we geneigd opportunistisch om te gaan met de beroepsrisico's die we toestaan en nemen. Anders gezegd: dan gaat een realistische omgang met die risico's als eerste het raam uit.
'Veilig automatiseren begint bij het begrijpen van menselijk gedrag', zegt Marcel de Munck, consultant veiligheidscultuur bij Kader Group. Arbo legt hem een aantal vragen voor over de 'natuurlijk veilige aanpak' om geautomatiseerd werken veiliger te maken.
Techniek Nederland deed onderzoek naar de weerbaarheid van de technieksector in het geval van een noodsituatie. Die blijkt onvoldoende. De vereniging zet 3 onderzochte scenario's uiteen in het rapport 'Sterk in tijden van crisis' en geeft aanbevelingen.
Eigenlijk dacht ik dat ik klaar was met het onderwerp 'nulvisie' of 'Vision Zero'. Alles wat erover gezegd moet worden, is gezegd en ik heb er eerlijk gezegd een hekel aan om mezelf te herhalen. Als je mijn mening wilt weten, google dan even.
Het eerste bord staat bij de ingang. Groot. Onontkoombaar. Op het bord prijkt een foto van een verdrietig kind. De tekst erbij is hard: "Mijn papa komt nooit meer thuis". Die zin snijdt door alle managementlagen heen.
